نیلوفر اردلان؛ زنی که برای موفقیت عجله دارد

139407061717015506192214.jpg

نام نیلوفر اردلان بیشتر به واسطه اقدام عجیب همسرش بر سر زبان‌ها افتاد. یعنی وقتی «مهدی توتونچی»، از طریق امتیاز غیرعادلانه‌ای که قانون جمهوری اسلامی به مردان ایرانی می‌داد، همسرش را از خروج از کشور و همراهی تیم ملی فوتسال بانوان در مسابقات آسیایی محروم کرد. اما نیلوفر اردلان را در وهله نخست باید به واسطه تلاش‌ها و موفقیت ورزشی‌اش شناخت. تلاش وافر او در حوزه فوتسال بانوان و کسب موفقیت‌های پیاپی در این حوزه، به اندازه کافی او را برجسته و متمایز می‌سازد. خصوصا وقتی به یاد آوریم ورزش زنان به طور اعم و فوتسال زنان به طور اخص چه اندازه در جمهوری اسلامی غریب و مهجور است. گلزنی‌های متعدد و کسب عناوینی چون «خانم گل» در مسابقات کشورهای اسلامی تنها گوشه‌ای از موفقیت‌های شخصی نیلوفر اردلان است. او افتخارات جمعی به همراه تیم ملی فوتسال بانوان دارد. از قهرمانی‌ها در لیگ داخلی فوتسال گرفته تا نایب قهرمانی و قهرمانی با تیم فوتسال زنان ایران در آسیا و راهیابی به مسابقات جهانی.

آغاز ورزش حرفه‌ای

نیلوفر اردلان در ۸ خرداد ۱۳۶۴ در یک خانواده فوتبالی در تهران به دنیا آمد. پدرش که اکنون مربی فوتبال است در دوره‌ای دروازه‌بان فوتبال بود و در تیم‌هایی چون «سپاهان» و «ابومسلم» بازی می‌کرد، مشوق نیلوفر کوچک در ورزش بود. نیلوفر اردلان به گفته خود «عاشقانه» فوتبال را دوست داشت و بازی‌های فوتبال تلویزیون را هیچ وقت از دست نمی‌داد. او که در کل به ورزش‌های با توپ علاقه‌مند بود و تابستان‌ها والیبال و بسکتبال بازی می‌کرد، در ۹ سالگی متوجه می‌شود که در کنار این رشته‌ها، فوتسال هم هست. او که قبل از این تنها به صورت تفریحی با دوستان پدرش فوتبال بازی کرده بود، وقتی متوجه وجود این رشته می‌شود، با ثبت نام در این رشته و با خوشحالی زایدالوصفی به طور رسمی فعالیت خود در فوتسال را آغاز می‌کند.

خانمِ گل

نیلوفر اردلان با کسب عناوین قهرمانی و نایب قهرمانی کشور در هر دو رده نوجوانان و بزرگسالان، خیلی زود موفقیت‌های خود در فوتسال را کلید زد. او که در این رشته چهره شده بود، در سال ۷۹-۷۸ وارد تیم ملی فوتسال بانوان می‌شود که آن سال تازه تشکیل شده بود. به همراه این تیم به مسابقات «همبستگی کشورهای اسلامی» می‌رود. ایران در آن مسابقات مقام نخست را کسب می‌کند و نیلوفر ۱۴ ساله نیز با زدن ۲۱ گل لقب «خانمِ گل» را از آن خود می‌سازد. او در دور دوم این مسابقات نیز توانست با زدن ۲۰ گل این لقب را برای خود حفظ کند.

کریم باقری؛ الگوی فنی و اخلاقی

نیلوفر اردلان که خود طرفدار سبک بازی «کریستیانو رونالدو» - بازیکن تیم ملی پرتغال - است و برخی نیز سبک بازی او را شبیه «وین رونی» – بازیکن تیم ملی انگلیس – می‌دانند، بار‌ها اعلام کرده است که الگوی فنی و اخلاقی خود را «کریم باقری» - بازیکن سابق تیم ملی و پرسپولیس- می‌داند. او در توضیح بیشتر می‌گوید: «من سبك بازي كريم باقري را مي‌پسندم، نوع رفتارشان با بازيكنان تيم حريف، بازيكنان تيم خودي، تماشاگران و داور واقعا الگوست و من فكر مي‌كنم مثل كريم باقري بودن مي‌تواند بزرگ‌ترين افتخار براي هر بازيكن فوتبالي در ايران باشد. من هم به اين خاطر كه ايشان را الگوي رفتاري خود قرار داده‌ام، سعي مي‌كنم مثل او رفتار كنم.»

اولین قرارداد فوتبالی و پیشنهادهای خارجی

اولین قرارداد فوتبالی اردلان، قرارداد با تیم فوتسال دانشگاه آزاد بود که حدود پانصدهزارتومان دریافت کرد. اما اردلان پیشنهادات خارجی نیز داشته است. در یک مورد مشهور، سال ۱۳۸۸ باشگاه ابوظبی امارات به او پیشنهادی قابل توجه می‌دهد. ۱۵۰ میلیون تومان همراه با حقوق ماهانه ۵ هزار دلار. اردلان این پیشنهاد را نپذیرفت. او درباره ردّ پیشنهاد اماراتی‌ها به شرایط آن‌ها اشاره می‌کند که از او خواسته بودند باید بدون حجاب بازی کند. دلیل دیگر رد این پیشنهاد نیز این بود که اماراتی‌ها فقط به او اقامت می‌دادند و این اقامت شامل همسر و فرزند او نمی‌شد.

یکی از ۴۰ مربی آینده‌دار آسیا

نکته جالب درباره زندگی فوتبالی نیلوفر اردلان این است که او علاوه بر بازی، مربیگری نیز می‌کند و در این حوزه نیز آنقدر پیشرفت داشته است که از طرف کنفدراسیون فوتبال آسیا، به عنوان یکی از ۴۰ مربی آینده دار این قاره معرفی شده است. او که انگار برای موفقیت همیشه عجله دارد، دلیل انجام مربیگری در کنار بازی را این می‌داند که گرفتن مدرک A مربیگری فوتبال زمان زیادی می‌برد و به همین علت مربیگری را زود آغاز کرد تا بتواند هرچه زود‌تر این مدرک را کسب کند.

635779951893432092.jpg

شکل‌گیری لیگ فوتسال زنان

اردلان درباره روند شکل گیری فوتسال زنان در ایران – در حوزه تیم ملی و حوزه لیگ داخلی - می‌گوید: «اولین سالی که تیم ملی فوتسال بانوان تشکیل شد من وارد تیم شدم. سال ۷۹-۷۸ برای بازی در کشورهای اسلامی ‌بود که تیم ملی هم تشکیل شد و از‌‌‌ همان دور اول تشکیل تیم ملی حضور داشتم؛ در سال‌های ابتدایی تشکیل تیم فوتسال بانوان لیگی وجود نداشت. بازی‌ها‌‌‌ همان مسابقات کشوری بود. چیزی به نام لیگ که در این ۵-۴ سال اخیر هست وجود نداشت. ۷-۶ دوره بیشتر از لیگ بر‌تر فوتسال بانوان نمی‌گذرد و در این لیگ تیم‌های قوی و خوبی شرکت می‌کنند. فوتسال بانوان لیگ دسته یک و دو دارد و رده‌های سنی مختلف تیم تشکیل شده است.»

تماشاگران کم فوتسال زنان

اگرچه نیلوفر اردلان با فوتسال شناخته شده است اما در عین حال تجربه بازی در تیم ملی فوتبال زنان را هم دارد. او که معتقد است توانسته است از پس فوتبال هم بربیاید، با این حال فوتبال را شخصا برای خود سخت‌تر و مشکل‌تر می‌داند. او تیم ملی فوتسال را هم همیشه موفق‌تر از فوتبال می‌داند گرچه علت این مساله را دقیقا نمی‌داند. نیلوفر اردلان با آنکه معترف است میزان تماشاگران بازی‌های فوتسال زنان ایران به اندازه میزان تماشاگران بازی‌های مردان نیست اما در عین حال می‌گوید: «فوتسال بانوان تماشاچی به اندازه خودش دارد و طبیعی است که مثل آقایان برای تماشای بازی ما نیایند. یکسری بازی‌ها که بازی خوبی هستند، البته اطلاع رسانی خوبی هم برای آن‌ها می‌شود. جمعیت برای تماشا می‌آید، حدود ۳۰۰-۲۰۰نفر می‌شود. مثلا بازی ایران و روسیه با توجه به اینکه در سالن هندبال بود و اطلاع رسانی هم شده بود نزدیک ۲۵۰-۲۰۰نفر آمده بودند که به نظر من باز هم جای امیدواری دارد. حداقل یک تعدادی هستند که به بازی بانوان علاقمندند و از نزدیک برای تماشا می‌آیند.»

حجاب و فوتسال زنان

تیم فوتسال زنان ایران بنا به محدودیت‌های ایدئولوژیک جمهوری اسلامی، مجبور است در بازی‌ها حجاب اسلامی را رعایت کند و این مساله حتی یک بار موجب شده بود ایران از ادامه رقابت مقدماتی المپیک لندن حذف شود. اما نیلوفر اردلان درباره حجاب و پوشش اسلامی در انجام بازی‌ها، از عادت خود و دیگر زنان فوتسالیست به آن می‌گوید، گرچه اذعان می‌کند که وقتی مسابقات در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس برگزار می‌شود، گرما و رطوبت کلافه کننده می‌شود. اما در عین حال باور دارد که حجاب مانع موفقیت آن‌ها نیست. اردلان حل مشکل پوشش و موانع رو به روی آن را مساله مهمی می‌داند و در توضیح بیشتر پیرامون آن می‌گوید: «بالطبع اگر بحث پوشش اسلامی تیم ملی فوتبال بانوان حل شود ما می‌توانیم با امیدواری بیشتری به آینده فکر کنیم؛ البته ما در غرب آسیا خیلی مشکل نداریم، ولی برای مقابله با تیم‌های شرق آسیا نیاز به این هست که تجربه مسابقات بین المللیمان را افزایش دهیم؛ برای این منظور حل شدن مشکل پوشش تیم، به پیشرفت فوتبال بانوان ایران، سرعتی دوچندان خواهد بخشید.»

1_2126_589.jpg

تحصیل، ازدواج، مادری و حمایت خانوادگی

اردلان که مدرک کار‌شناسی تربیت بدنی را دارد و اکنون دانشجوی کار‌شناسی ارشد در مدیریت ورزش است، متاهل نیز هست و یک فرزند به نام «رادان» دارد. به گفته خود اردلان، رادان چهره‌ای شبیه به او دارد و او بدش هم نمی‌آید که رادان در کنار دکتر شدن به سمت فوتبال هم برود. اردلان که مادرشدن را مقوله‌ای سخت می‌داند، انتخاب نام رادان برای پسرش را به این دلیل می‌داند که این نام به یک فوتبالیست می‌آید و او باید به فکر آینده پسرش می‌بود! این در حالیست که پسرش علاقه چندانی به فوتبال ندارد.

او که نزدیک به هفت سال است مادری می‌کند، در ابتدا یک سال و چند ماه به دلیل بارداری و شرایط پس از آن از ورزش دور بود. تا اینکه دوباره تصمیم می‌گیرد به فوتسال بازگردد. او که در این دوره حتی به فکر کنارگذاشتن ورزش افتاده بود، درباره این بازگشت می‌گوید: «حدود یک سال و چند ماه به خاطر بارداری از میادین ورزش دور بودم اما به خاطر همت خودم و تشویق‌های همسرم انگیزه پیدا کردم تا دوباره به ورزش حرفه‌ای برگردم. خانواده‌ها نیز خیلی من را تشویق کردند که دوباره ورزش را از سر بگیرم. همه دست به دست هم دادند و من را حمایت کردند؛ مخصوصا همسرم که باعث شد دوباره به فکر بازگشتن بیفتم چون خودم دیگر فکر برگشتن نداشتم.»

نیلوفر اردلان حمایت خانوادگی را امری بسیار مهم در پیشرفت و موفقیت خود می‌داند. او درباره حمایت پدرش به طور مشخص می‌گوید: «پدرم که همیشه من را تشویق می‌کرد و می‌گفت تو پتانسیل لازم برای فوتبالیست شدن را داری و روزی می‌توانی بازیکن بزرگی شوی هر وقت از تمرین می‌آمدم می‌گفت بیشتر تمرین کن تا بهتر از اینکه هستی بشوی.»

ازدواج نیلوفر اردلان نیز ازدواجی برخاسته از روابط فوتبالی بود. مهدی توتونچی – همسر اردلان – مدتی در رده جوانان و امیدهای تیم الشعب امارات بازی می‌کرد. پدر همسر اردلان نیز بازیکن تیم ملی جوانان و تیم ذوب آهن اصفهان بود. رابطه قدیمی پدر نیلوفر اردلان و پدر مهدی توتونچی، موجب آشنایی این دو و در ‌‌نهایت ازدواج آن‌ها شد. خود مهدی توتونچی در اینباره می‌گوید: «پدر بنده و پدر نیلوفر هر دو فوتبالی هستند و از بازیکنان بنام جام تخت جمشید (قبل از انقلاب) و تیم ملی بوده‌اند. بعد از انقلاب نیز در تیم فوتبال اکباتان تهران هم‌بازی بودند و به دلیل رابطه صمیمی و رفت و آمد خانوادگی که با هم داشتند، ما از کودکی همدیگر را می‌شناختیم.»

جنجال خروج از کشور

اما با وجود روابط ظاهرا گرم نیلوفر اردلان و همسرش، روابط آنان امسال و در پی عدم موافقت مهدی توتونچی با سفر ارلان به خارج از کشور متشنج شد. درواقع آنچه نام نیلوفر اردلان را به عرصه‌های غیرورزشی کشاند و نام او را بیش از پیش مشهور کرد، ماجرای مخالفت همسر او با خروج او کشور در جریان جام ملت‌های آسیا در سال ۹۴ در مالزی بود. این نخستین حضور فوتسال زنان ایران در جام ملت‌های آسیا بود و اردلان ۳۰ ساله نیز کاپیتان تیم ملی بود. اما با مخالفت همسرش برای سفر به خارج از ایران این رقابت‌ها را از دست داد. درواقع، براساس قانون گذرنامه در جمهوری اسلامی، زنانی که همسر دارند برای خروج از کشور باید موافقت کتبی همسر خود را دریافت کنند. اما چرا مهدی توتونچی مانع حضور همسرش در مسابقات آُسیایی شده بود؟ آنطور که خود نیلوفر اردلان روایت می‌کند، همسرش تاکید داشته است که در اولین روز مدرسه رفتن پسرشان رادان، او باید حضور داشته باشد. این در حالیست که خود اردلان می‌گوید موضوع فقط بر سر یک روز مدرسه رفتن پسرشان بود و این تنها بهانه‌ای از سوی آقای توتونچی برای مخالفت با سفر او به خارج از کشور بود.

مهدی توتونچی که خود سابقه فوتبالی دارد و مجری شبکه ورزش صداوسیمای جمهوری اسلامی نیز هست و بنا به گفته اردلان قبلا مشوق او در مسابقات و ورزش بود، در پاسخ به چرایی مخالفتش با خروج همسرش از کشور، صرفا بر «حفظ آرامش زندگی شخصی»‌اش تاکید ‌کرد و تمایل چندانی به صحبت در اینباره با رسانه‌ها نشان نداد. توتونچی درباره رسانه‌ای شدن این ماجرا در رسانه‌های داخل و خارج گفته بود: «ببینید حضرت امام (س) فرمودند که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. بی‌بی سی و صدای آمریکا چه زمانی درباره مسائلی که متن هستند، صحبت کرده‌اند؟ همیشه دنبال حاشیه هستند...من احساس می‌کنم در این‌گونه موارد مرد خانواده باید ماجرا را مدیریت کند. ایشان ناراحت بودند که همراه تیم نرفتند و مصاحبه کرده‌اند ولی من دوست ندارم در این باره صحبت کنم تا مشکل را حل کنم.»

 

با اینکه توتونچی تمایلی به صحبت دراین باره نشان نمی‌داد، نیلوفر اردلان در یکی از مصاحبه‌هایی که در آن روز‌ها انجام داد به قضیه‌ای اشاره کرد که نشان می‌داد، داستان مخالفت همسرش با خروج او از کشور صرفا به خاطر پسرشان نیست. اردلان این قضیه را به قبل برگرداند و به خواسته‌های عجیب همسرش اشاره کرد و حتی اجازه سفرش به کره جنوبی در بازی‌های آسیایی گوانگ جو را هم مشروط دانسته بود. او در توضیح بیشتر گفت: «سر بازی‌های گوانگ جو آقای توتونچی به من گفت ثابت کن زندگی را دوست داری و مهرت را ببخش. من هم مهرم را بخشیدم. حالا سر بازی‌های آسیایی مالزی ایشان از من بهای دیگری خواست. ایشان به من گفت بقیه بهای یک زن را ببخش تا من پاسپورت را به تو بدهم. [یعنی] نفقه و اجرت المثلی که به زن تعلق می‌گیرد و من احساس کردم که دیگر به عنوان یک زن در معرض توهین قرار گرفته‌ام. یک روزی این ماجرا و فوتبال برای من تمام می‌شود. اصلا همین امروز تمام می‌شود. حداقل حقم را به عنوان یک زن بگیرم.»
عکس-نیلوفر-اردلان-و-همسرش-مهدی-توتونچی-بیوگرافی-2.jpg

دانش‌آموختگان توانا می‌گویند

این دوره نگرش من را در مورد قابلیت های آموزشی اینترنت و شکستن مرزهای مکانی وعبور از سانسور حاکمیت در جهت دانایی بسیار تغییر نمود.
- امیر علی، فارغ التحصیل دوره مقدمه ای بر جامعه مدنی ایران

پیوند با توانا

RSS
از اخبار جدید بر روی سایت توانا مطلع شوید
Facebook
ما را در فیس بوک دنبال کنید
Twitter
به توانا در توییتر بپیوندید
کانال توانا در یوتوب را مشاهده کنید
Google+
به توانا در گوگل پلاس بپیوندید