خاندان اسدها؛ حکومتی که سکولار نبود

 

توانا- جنگ داخلی سوریه که از پنج سال پیش آغاز شده تا کنون نزدیک به نیم میلیون قربانی گرفته است و میلیون‌ها تن از شهروندان سوری نیز در نتیجه آن آواره شده‌اند. بر اساس تمامی آمار و گزارش‌ها، نیروهای دولتی سوریه بیشترین مسئویت را در کشتار مردم داشته‌اند؛ نیروهایی که نه تنها توسط جمهوری اسلامی حمایت مالی و تسلیحاتی می‌شوند، بلکه تقریباً از همان آغاز سربازان و فرماندهان سپاه و بسیج جمهوری اسلامی و شبه‌نظامیان حزب‌الله را نیز در میدان جنگ کنار خود داشته‌اند.

اما اگر در بسیاری از موارد بتوان به راحتی میان جمهوری اسلامی و مردم ایران تفاوتی قائل شد، در مورد جنایات رژیم در سوریه، متأسفانه این مرز آنچنان مبهم شده که دیگر تشخیص آن غیرممکن است. امروز دیگر این تنها سپاهیان و بسیجیان وابسته به حکومت نیستند که در سوریه می‌جنگند یا از کشتار ماشینی مردم سوریه حمایت می‌کنند؛ مردم عادی نیز در برخی موارد داوطلبانه به سوریه می‌روند، در خیابان‌های تهران بر جنازه‌های هزاران هزار سوری "آزادی حلب" را جشن می‌گیرند، با پوستر خرابه‌های حاصل بمب‌های بشکه‌ای بشار اسد عکس یادگاری با علامت پیروزی می‌گیرند، تصاویر قاسم سلیمانی را روی محافظ تلفن همراه و کیک تولد و عروسی خود می‌زنند و زیر هر خبری در مورد سوریه در شبکه‌های اجتماعی جولان می‌دهند. از روزنامه‌نگاران به اصطلاح فراری از جمهوری اسلامی و وزیر پیشین ارشاد اسلامی نیز که سخنی نمی‌گویم که متن مطول نشود.

این‌بار اما دیگر صحبت از مسائل عقیدتی نیست؛ حتی مدتی است دیگر نمی‌گویند اگر امروز در حلب نجنگیم باید فردا در تهران بجنگیم. شعار مشترک همه این هواداران جنایات حکومت ایران و رژیم بشار اسد در سوریه این است که "حکومت سوریه نظامی سکولار بود و همه مردم، با هر اعتقادی، در آن با خوشی کنار هم زندگی می‌کردند." اما این جمله به همان اندازه صحیح است که ضرب‌المثل فارسی "خسن و خسین هر سه دختران معاویه هستند!"

 یهودیان اجازه ندارند بیش از سه مایل از خانه خود  دور شوند

عکس مقاله روزنامه معاریو از اکتبر سال ۱۹۶۸

 

یهودیان اجازه ندارند بیش از سه مایل از خانه خود دور شوند

رژیم سوریه هیچ‌گاه یک حکومت سکولار نبوده است؛ هرچند که شاید بتوان آن را نظامی غیردینی نامید. انجمن ملی سکولار بریتانیا در تعریف سکولاریسم، وجود آن را به دو پارامتر اساسی مشروط می‌کند: جدایی کامل نهادهای دینی از حکومت و برابری کامل باورمندان به ادیان مختلف – و ناباوران – در برابر قانون.

در سوریه‌ی خاندان اسد هیچ‌گاه اصل اساسی دوم وجود نداشته است و قوانین این کشور در مورد یهودیان سوری شاهد این مدعا است؛ قوانینی که در قرن بیستم تنها با قوانین آلمان نازی علیه یهودیان قابل مقایسه است. این تشابه البته چندان هم عجیب نیست؛ چرا که رژیم سوریه برای بیش از نیم قرن به یکی از بزرگ‌ترین جنایاتکاران نازی، آلوئیس برونر، پناه داده بود. برونر که از اواسط دهه پنجاه میلادی در سوریه، تحت حمایت همه‌جانبه حکومت زندگی می‌کرد، دست راست آدولف آیشمن در جریان هولوکاست بود و علاوه بر آن، مبدع برخی انواع شکنجه بود که تا امروز نیز در زندان‌های رژیم سوریه اعمال می‌شود.

در زیر شماری از مقرراتی که در "حکومت سکولار" خاندان اسد علیه یهودیان اعمال می‌شد را می‌توانید بخوانید؛ مقرراتی که در آن زمان نه تنها با اعتراض رسانه‌هایی همچون نیویورک تایمز روبرو شد، بلکه حتی انتقاد دولت مصر را به دنبال آورد.

- یهودیان اجازه مهاجرت ندارند؛ این قانون از جمله شامل آن دسته از یهودیانی که گذرنامه خارجی دارند نیز می‌شود.

- یهودیان اجازه ندارند بیش از سه کیلومتر از محل زندگی خود دور شوند. آنانی که چنین قصدی داشته باشند، باید پیشآپیش مجوز بگیرند.

- کارت‌های شناسایی ویژه‌ای برای یهودیان صادر می‌شود که واژه "موسوی" با رنگ قرمز بر روی چاپ شده است.

- مقررات منع آمد و شد پس از ساعت ده شب علیه همه یهودیان برقرار است.

- یهودیان حق تحصیل بیش از شش کلاس دوره ابتدایی را ندارند.

- خانه‌های یهودیان در شهر قامیشلی با رنگ قرمز علامت‌گذاری می‌شود.

- یهودیان حق کار کردن در بخش‌های خدمات عمومی، مؤسسات عمومی و بانک‌ها را ندارند.

- کارمندان دولت و نظامیان حق خرید کردن از مغازه‌های یهودیان را ندارند.

- خارجی‌ها حق ندارند بدون همراهی مأموران دولتی از محلات زندگی یهودیان دیدن کنند.

- یهودیان حق داشتن رادیو یا تلفن، و یا نامه‌نگاری با جهان خارج را ندارند.

- هیچ دستگاه تلفنی نباید در محل زندگی یهودیان نصب شود.

- اموال و مستغلات یهودیانی که بمیرند توسط دولت مصادره می‌شود و بازماندگان آنان برای استفاده از این مستغلات باید اجاره پرداخت کنند.

برخی از این قوانین در نتیجه فشار شدید بین‌المللی، به ویژه ایالات متحده، در دهه نود میلادی به مرور نادیده گرفته شدند؛ هرچند که عمده قوانین تا روزی که آخرین یهودی سوری موفق به فرار از آن کشور شد، همچنان برقرار بوده و با جدیت اجرا می‌شدند.

اشکان صفایی - پژ.هشگر تاریخ خاورمیانه

دانش‌آموختگان توانا می‌گویند

بنده به عنوان یک شهروند ایرانی که شاید اگر این دوره نبود، هیچ گاه حتی به سراغ  نهاد های مدنی نمی رفتم، و در کشور هم در حال حاضر هیچ موسسه ای این کار را برای ما انجام نمی داد، کمال تشکر از شما و تمامی مسولین دارم. امیدوارم دوره های بیشتری بگذارید در مباحث متنوع تر، چون واقعاً نیاز مردم  ما هست.
- آذر، فارغ التحصیل دوره مقدمه ای بر جامعه مدنی ایران

پیوند با توانا

RSS
از اخبار جدید بر روی سایت توانا مطلع شوید
Facebook
ما را در فیس بوک دنبال کنید
Twitter
به توانا در توییتر بپیوندید
کانال توانا در یوتوب را مشاهده کنید
Google+
به توانا در گوگل پلاس بپیوندید