چگونه جلوی بستن مدرسه‌ام توسط طالبان ایستادم؟

از شیطان به خداوند پناه می‌برم. به نام خدا، بخشنده ترین، مهربان ترین.

من در یک خانواده متوسط بدنیا آمدم. پدرم پنج ساله بود که پدرش را از دست داد، اما زمانی که به دنیا آمدم، او یک بازرگان بود. برای او تفاوتی نداشت که فرزندانش دختر یا پسر باشند: همه باید به مدرسه می‌رفتند. فکر می‌کنم من خوش‌شانس ترین بودم.

مادرم ۱۶ بار باردار شد. و از ۱۶ بار حاملگی، تنها پنج تای ما زنده هستیم. کودکی که من داشتم را می‌توانید تصور کنید. روز به روز، من زنانی را می‌دیدم که به گورستان برده می‌شدند، یا کودکانی که به گورستان برده می شدند. در آن زمان که دبیرستان را تمام کردم، واقعا دلم می‌خواست که پزشک شوم. می‌خواستم پزشک شوم تا به زنان و کودکان کمک کنم. بنابراین تحصیلاتم دبیرستانی را تمام کردم، اما می‌خواستم به دانشگاه بروم.متاسفانه، در کشور من، برای دختران خوابگاهی وجود نداشت، خُب من در دانشکده پزشکی پذیرفته شدم، اما نمی‌توانستم به آنجا بروم. در نتیجه، پدرم مرا به آمریکا فرستاد.

من به آمریکا آمدم. و تحصیلاتم را تکمیل کردم. در زمان تکمیل تحصیلاتم، روسیه به کشورم حمله کرد. می‌دانید در زمانی که من درسم می خواندم، نمی‌دانستم که چه اتفاقی برای خانواده و کشورم در حال رخ دادن هست. ماه‌ها و سال ها، من اطلاعی نداشتم. خانواده‌ام در اردوگاه پناهندگان بودند. به محض اینکه تحصیلاتم تمام شد، خانواده‌ام را به آمریکا آوردم. می‌خواستم که آنها ایمن باشند.

اما قلبم کجا بود؟ قلبم در افغانستان بود. روزها پس از روزها، هنگامی که به اخبار گوش می‌دادم، هنگامی که دنبال می کردم که در کشورم چه می‌گذرد، قلبم به درد می‌آمد. واقعا می‌خواستم به کشورم برگردم، اما همان زمان می‌دانستم که نمی‌توانم به آنجا بروم. زیرا جایی برای من نبود.شغل خوبی داشتم. استاد دانشگاه بودم. درآمد خوبی داشتم. زندگی خوبی داشتم. خانواده‌ام اینجا بودند. نمی‌توانستم آنها را تنها بگذارم. ولی خوشحال نبودم. می‌خواستم که به خانه برگردم. بنابراین به اردوگاه پناهندگان رفتم. هنگامی که به اردوگاه پناهندگان در پاکستان رفتم، در آنجا هفت و نیم میلیون پناهنده بود. هفت و نیم میلیون پناهنده. حدود ۹۰ درصد آنها زنان و کودکان بودند. بیشتر مردان کشته شده بودند یا در جنگ بودند. می‌دانید، در اردوگاه پناهندگان، هنگامی که هرروز برای بررسی و مطالعه به آنجا می رفتم، چیزهایی را فهمیدم که هرگز نمی‌توانید تصور کنید. زنهای بیوه‌ای را دیدم که با پنج تا هشت فرزند نشسته و گریه می‌کنند و نمی‌دانستند که چه کنند. زنان جوانی را دیدیم که راهی برای اینکه به جای بروند نداشتند، نه تحصیل، نه سرگرمی، نه مکانی که حتی زندگی کنند. مردان جوانی را دیدم که پدرانشان و خانه هایشان را از دست داده بودند، و از خانواده شان حمایت می‌کردند هنگامی که پسر بچه ای ۱۰ تا ۱۲ ساله بودند-- سرپرست خانواده شده بودند، تلاش می‌کردند که از خواهران‌ و مادران و فرزندانشان حفاظت کنند.

خب وضعیت بسیار ناراحت کننده‎ای بود. قلبم برای مردمم می تپید، نمی دانستم چه باید کنم. در آن لحظه، ما درباره حرکات آنی صحبت می‎کنیم. در آن لحظه، من احساس می‎کردم، برای این مردم چه می توانم بکنم؟ چگونه می‌توانم به این مردم کمک کنم؟ من تنها یک نفر هستم. چکار می‌توانم برایشان کنم؟

اما در آن لحظه، می‎دانستم که تحصیلات زندگی مرا دگرگون کرده بود. مرا تغییر داد. به من موقعیت داد. به من اعتماد به نفس داد. به من شغل داد.به من کمک کرد تا از خانواده‌ام حمایت کنم، و آنها را به کشور دیگری ببرم، تا امن باشند. و در آن لحظه می‎دانستم که آنچه باید به مردمانم بدهم بهداشت و آموزش هست، و این چیزی است که بعد از آن به دنبالش رفتم.

اما فکر می‌کنید آسان بود؟ خیر، زیرا در آن زمان، آموزش برای دختران کاملا ممنوع بود و همچنین، با حمله روسیه به افغانستان، مردم به کسی اعتماد نمی‌کردند. این که بیایم و بگویم، "می خواهم اینکار را بکنم" بسیار مشکل بود. من کی بودم؟ کسی که از آمریکا آمده کسی که آنجا تحصیل کرده. آیا مردم به من اعتماد می‌کردند؟ البته که ،نه.

خب من واقعا نیاز داشتم که اعتماد آن جامعه را داشته باشم. چگونه می‌توانستم اینکار را کنم؟ من رفتم و بررسی، جستجو و جستجو کردم. و پرسیدم.در نهایت، مردی را یافتم. او ۸۰ ساله بود. یک ملا بود. به چادر او در اردوگاه رفتم، و به او گفتم، "می خواهم تو را معلم کنم. " و او به من نگاه کرد. و گفت،"زن دیوانه، زن دیوانه، چطور میدانی که من می‌توانم یک معلم باشم؟" و او گفتم، " من تو را یک معلم خواهم کرد." و آخر سر او پیشنهاد مرا پذیرفت، و من کلاس را در مجموعه اش شروع کردم، و این حرف همه جا پیچید. و بعد از یک سال، من ۲۵ مدرسه ایجاد کرده بودم،۱۵٫۰۰۰ کودک به مدرسه می‎رفتند، بسیار فوق العاده بود.

سپاسگزارم. سپاسگزارم.

البته، ما همه کار می‎کردیم، به آموزگاران آموزش می‌دادیم. حقوق زنان، حقوق بشر، دموکراسی، قانون و حقوق را به آنها آموزش می‌دادیم، همه نوع آموزش به آنها می‌دادیم. و یک روز، می‌گویم، یک روز، من در دفترم کارم در پیشاور پاکستان بودم. که ناگهان، کارکنانم را دیدیم که به اتاق‌ها می‌دویدند و درها را قفل می‌کنند و به من می‌گفتند،"فرار کن، پنهان شو!" و آیا میدانید که به عنوان یک رهبر، چه باید کنید؟ شما ترسیده‌اید. می‌دانید این خطرناک است. می‌دانید که زندگیتان در خطر هست. اما به عنوان رهبر، باید همه را در خود نگهداری. باید همه را در خود نگهدری و قدرت نشان دهی. خب گفتم،"چه خبره؟" و افرادی به دفتر کارم هجوم آوردند. خب من ازشان دعوت کردم که به دفتر کارم بیایند. آنها آمدند، ۹ نفر بودند، ۹ نفر از طالبان. کریه و زشت ترین مردانی که می توانید تصور کنید.

افراد بسیار بد ذات، لباس سیاه بر تن داشتند، عمامه سیاه، و توی دفترم ریختند. دعوتشان کردم که بنشیند و چای بخورند. گفتند نه. چای نمی‌خورند. و البته، لحنی در صدایشان که بسیار وحشتناک بود، من واقعا می لرزیدم. اما محکم و قوی بودم، و خودم را نگه داشته بودم. و البته، در آن زمان، می‌دانید که من چگونه لباس پوشیده بودم-- لباسی که از سر تا پا چادر سیاه بود. تنها چیزی که می توانستی از من ببینی چشمانم بود. از من پرسیدند،" چکار میکنی؟ ایا میدانی که مدرسه برای دختران ممنوع هست؟ اینجا چکار می کنی؟" می دانید، تنها به آنها نگاه کردم، و گفتم،" چه مدرسه ای؟ مدرسه کجاست؟"

آنها به صورتم نگاه کردند، و گفتند، " اینجا تو به دختران درس می‌دهی." گفتم،" این خانه کسی هست. تعدادی شاگرد به اینجا می‌آیند تا قرآن، کتاب مقدس را یاد بگیرند، و می‌دانید قرآن گفته که اگر زنان قرآن، کتاب مقدس را یادبگیرند، آنها همسران خوبی می توانند شوند، و می‌توانند از همسرانشان فرمانبرداری کنند."

یک چیزی را به شما بگویم: این راهی هست که با این گونه افراد باید کار کرد، و میدانید--

خب ، در آن لحظه شروع به صحبت کردن به زبان پشتو کردند. آنها با یکدیگر گفتگو کردند. و گفتند،" برویم، او را به حال خودش بگذاریم، کارش درسته." میدانید در آن لحظه دوباره به آنها چای تعارف کردم. آنها چای‌شان را برداشتند و خندیدند. و در آن لحظه، کارمندانم ریختند در دفترم. آنها از کشته شدن ترسیده بودند. آنها نمی‌دانستند که چرا طالبان مرا نکشتند. نمی‌دانستند چرا مرا نبردند. اما همه خوشحال بودند که مرا می‌دیدند. خیلی خوشحال، والبته، من هم خوشحال بودم که زنده بودم.

والبته، من هم خوشحال بودم که زنده بودم. ما به آموزش پس از فروپاشی طالبان نیز ادامه دادیم. البته در زمان طالبان موضوع دیگری بود. ما مخفی بودیم ما ۸۰ مدرسه دخترانه ایجاد کرده بودیم، ۳٫۰۰۰ دانش آموز مخفی، و بطور مداوم آموزش را ادامه می‌دادیم.

با فروپاشی طالبان، ما به کشور رفتیم، مدرسه پس از مدرسه باز کردیم. مرکز آموزش زنان را ایجاد کردیم. به طور مداوم کلینیک باز کردیم. با مادران و کودکان کار کردیم. آموزش‌های بهداشت باروری دادیم. تمامی آموزشهایی که می‌توانید تصور کنید را داشتیم. من خیلی خوشحال بودم. از نتیجه کارم خشنود بودم. یک روز، با چهار مربی و یک محافظ به طرف شمال کابل رفتم، و دوباره ناگهان، دوباره وسط راه، توسط ۱۹ مرد جوانمتوقف شدم. مسلسل بر دوش، جاده را بسته بودند. به راننده‌ام گفتم،" چه خبر است؟" و راننده گفت،" نمی‎دانم." راننده از آنها پرسید، آنها گفتند، " ما کاری با تو نداریم." آنها نام من را بردند. و گفتند،" ما او را می‌خواهیم." محافظ من بیرون آمد و گفت، " من می‌توانم پاسخ شما را بدهم. چه می‌خواهید؟" گفتند، " هیچ چیز." و مرا صدا کردند. زنان در خودرو شروع به فریاد زدن کردند. من می لرزیدم، و به خودم گفتم همین هست که هست. این‌بار، کشته خواهم شد. شکی در ذهنم نداشتم. اما هنوز، وقتی آن لحظه فرا می‌رسید، شما از هر چه که باور دارید و هر چه که می‎کنید قدرت می گیرید. این قلب شماست. شما ارزش‌هایتان را بارو دارید، می‌توانید به اتکای آن قدم بردارید.

1من فقط خودم را در درون خودرو نگه داشتم. پاهایم می لرزیدند، و از خودرو بیرون آمدم. از آنها پرسیدم،" چکار می‌توانم برایتان بکنم؟" میدانید آنها به من چه گفتند؟ گفتند،" ما میدانیم تو که هستی. و میدانیم به کجا می‌خواهی بروی. هر روز به شمال اینجا و آنجا می روی. به زنان آموزش می‌دهی، به آنها آموزش میدهی و این فرصت را می‎دهی که شغل داشته باشند. تو به آنها مهارت و شغل میدهی. پس ما چی؟"

" میدانی، پس ما چی؟ ما چکار باید بکنیم؟" به آنها نگاه کردم، و گفتم، "نمیدانم."

گفتند،"" بسیار خوب؛ تنها کاری که ما می‎توانیم بکنیم، کاری است که آن را بلدیم، از زمانی که به دنیا آمدیم، ما فقط اسلحه کشیدیم و کشتیم. این تنها چیزی است که ما میدانیم." میدانید که این به چه معناست. البته این تله ای برای من بود. خب من جلو رفتم. گفتند،"ما میگذاریم توبروی. برو." خب من رفتم توی خودرو نشستم، و به راننده گفتم، "دور بزن و برگرد به دفتر." در آن زمان ما فقط دختران را پوشش می‌دادیم. ما تنها برای آموزش زنان پول داشتیم، برای اینکه آنها را به مدرسه بفرستیم، و چیز دیگری نداشتیم.

زمانی که به دفترم برگشتم، خب معلوم هست که مربی‌هایم رفتند. آنها به خانه‌هایشان رفتند. کسی آنجا نمی‌ماند. تنها محافظم آنجا بود، و صدایم را کاملا از دست داده بودم. می لرزیدم، روی میزم نشستم، و گفتم،" چکار باید بکنم؟" من این مشکل را حل خواهم کرد؟ زیرا ما گروه آموزشی را از قبل به سوی شمال فرستاده بودیم. صدها زن برای آموزش به آنجا می‌امدند.

خب من آنجا نشسته بودم، و ناگهان در آن لحظه، درباره تغییر و دگرگونی حرف می زنم، ما در آن لحظه بودیم، یکی از اهدا کننده‎های مالی بی نظیرم تلفن کرد تا گزارشی بدهد. و او پرسید،" سکینه؟" و به او پاسخ دادم. گفت، " این تویی. چی شده؟" گفتم،" هیچ چیز." تلاش کردم که موضوع مخفی نگه دارم. مهم نیست که من چه تلاشی کردم، او ولی باور نکرد. دوباره از من دوباره پرسید. " بسیار خوب، به من بگو چه اتفاقی افتاده؟"تمام داستان را برایش تعریف کردم. آن وقت او گفت،" بسیار خوب، بار دیگر که رفتی به آنها کمک خواهی کرد. به آنها کمک خواهی کرد." دو روز بعد، به همان مسیر رفتم. و میدانی، آنها آنجا نبودند، آنها کمی عقب‌تر بودند، همان مرد جوان، آنجا ایستاده بود و مسلسل را نگه داشته بود و به ما اشاره کرد که بایستیم. ما خودرو را نگه داشتیم. پائین آمدم. گفتم،" بسیار خوب با من بیاید." گفتند ، " باشد." گفتم،" به یک شرط، هر چه که گفتم قبول کنید." و گفتند، " قبول. من آنها را به مسجد بردم، کوتاه کنم داستان را، به آنها گفتم به شما آموزگار می دهم. امروز، آنها بهترین مربی ها هستند. انگلیسی یاد می‌گیرند، آنها یاد خواهند گرفت که آموزگار شوند. آنها کامپیوتر یاد می‌گیرند، و آنها راهنما من هستند. هر جایی در کوه ها را که ما نمی شناسیم، آنها با من می آیند. آنها جلو میروند و من به دنبالشان. آنها از ما محافظت می کنند. و--

سپاسگزارم.

این به شما می‎گوید که آموزش انسانها را دگرگون می کند. هنگامی که مردم را آموزش می‌دهید. آنها تغییر خواهند کرد، و امروز در همه جا، ما نیاز داریم که درباره برابری جنسی کار کنیم. ما نمی‌توانیم تنها برای زنان کار کنیم و مردان را فراموش کنیم، زیرا مردان افرادی واقعی هستند که به زنان سخت ترین شرایط را می‌دهند.

خب ما شروع به آموزش مردان کردیم زیرا آنها باید توانایی بالقوه زنان را بدانند، باید بدانند که مردان چقدر توانایی دارند، و این زنان چه میزان کار مشابهی را نسبت به آنها می توانند انجام دهند. خب ما آموزش را به مردان ادامه دادیم، و واقعا به این باور دارم. من در کشوری زندگی می‌کنم که کشور زیبایی بود. و تنها این را با شما به اشتراک می گذارم. بله کشور زیبایی بود. زیبا، کشوری آرام. ما به هرجایی می رفتیم. زنان تحصیل می‌کردند: وکلا، مهندسین، آموزگاران، با از خانه ای به خانه دیگر می رفتیم. ما هرگز درها را قفل نمی‌کردیم. اما می‎دانید که برای کشور من چه اتفاقی افتاد. امروز، مردم نمی‌توانند در خارج از خانه‌هایشان راه بروند بدون مشکل امنیتی. ما افغانستانی را که قبلا داشتیم می‎خواهیم. می‎خواهیم جنبه دیگری را برایتان بگویم. امروز ، زنان افغانستان به سختی کار می کنند. آنها مدرک تحصیلی می‌گیرند. آموزش می بینند تا وکیل شوند. آنها آموزش می بیننند تا پزشک شوند. آموزش می بینند که آموزگار شوند. و آموزش می بینند تا تجارت را راه بیاندازند. این خیلی عالی هست که افرادی را ببینیم که به بالاترین حد توانشان می‎رسند، و همه آنها اتفاق خواهد افتاد.

می خواهم این را با شما به اشتراک بگذارم، به دلیل عشق، به دلیل شفقت، و به دلیل اعتماد وراستگویی. اگر شما این چند مورد را داشته باشید، شما آن را انجام خواهید داد. ما یک شعر داریم، از مولانا. او می گوید که با داشتن شفقت و عشق، می توانید جهان را فتح کنید. و به شما می گویم، ما می‌توانیم. و اگر ما بتوانیم اینکار را در افغانستان بکنیم، صد در صد مطمئن هستم که هر کسی می تواند در هر بخشی از جهان این کار را کند.

بسیار، بسیار سپاسگزارم.

 

 

تقسیم بندی: 

 

در اَپ توانا ببینید!

 

Twitter

فقط کف خیابون، بدست میاد حقمون شهرکرد، ۲۵ مرداد، اعتراض به بی‌آبی #شهرکرد #بی_آبی #اعتراضات_مردمی #یاری_مدنی_توانا https://t.co/FwFznewErN
Tavaana (2 hours ago)
اعتراضات مردم شهرکرد امروز ۲۵ مرداد ۱۴۰۱ روبروی استانداری در اعتراض به ۹ روز بی‌آبی مردم شهرکرد در اعتراض به ۹ روز… https://t.co/GNx4Kyx7a3
Tavaana (3 hours ago)
«همه کاره ی هیچ کاره! حالا جالب اینه خودش هم هی انتقاد میکنه و میگه چرا گرونیه چرا اینجوریه! بابا همه آدمای خودتن د… https://t.co/xnmMpU638c
Tavaana (5 hours ago)
محسنی اژه ای: در اجرای احکام از هجمه‌های حقوق بشری واهمه نداریم اما توجه به رافت‌ اسلامی، سرنوشت یک زندانی دغدغه من… https://t.co/Y89l1bGcTi
Tavaana (12 hours ago)
حذف تدریجی دختران از عرصه های آموزشی و هنری ثبت نام دختران در هنرستان موسیقی بدون توضیح قانع کننده ای منتفی شد!… https://t.co/Dg02W5myfm
Tavaana (13 hours ago)
وقتی تشکلها و نهادهای موازی و ساختگی بر جای تشکلهای واقعی می نشینند، باشگاه سوارکاری هم با خانه کارگر قرارداد می بن… https://t.co/8ABLG171hS
Tavaana (14 hours ago)
بازداشت ۲۷ نفر از اعضای یک تور گردشگری در آمل فرمانده انتظامی آمل مازندران بی توجهی به ارزش های اخلاقی و هنجارهای… https://t.co/CaRHauxdgG
Tavaana (15 hours ago)
کشاورز اصفهانی: کاش حکومت ما اسلامی نبود - تجمع اعتراضی کشاورزان اصفهان به بی‌آبی اینها همان افرادی هستند که سال گ… https://t.co/30jyBWONlD
Tavaana (16 hours ago)