آنگ‌سان سوچی، رهبر جنبش دموکراسی برمه

آنگ سان سو چی : پیشروان جنبش دموکراسی برمه

بینش و انگیزه

برمه در دوره‌ ۱۸۲۴ تا ۱۹۴۸، تحت کنترل بریتانیا بود. در این دوره ژنرال آنگ‌سان، بنیانگذار ارتش مدرن برمه، با موفقیت، مذاکرات مربوط به استقلال برمه از بریتانیا را به انجام رساند. کمتر از یک سال پس از پیروزی سیاسی آنگ‌سان، رقبای وی در ارتش او را به قتل رساندند. ارتش قدرت خود را در ۱۹۶۲ تحکیم کرد. در این سال ژنرال نِه‌وین و حزب برنامه‌ سوسیالیستی وی، حکومت را سرنگون کرده و حکومت نظامیان را مستقر ساختند. دوره‌ ۵۰ ساله‌ پس از روی کار آمدن نظامیان توسط رژیمی که ترس و فقر را به برمه آورد به دوره‌‌ای سیاه تبدیل شد.

آنگ‌سان سوچی، دختر ژنرال آنگ‌سان، در سال ۱۹۴۵ زاده شد، سه سال قبل از استقلال برمه و کشته شدن پدرش، متعاقب استقلال کشور. سوچی پس از ترک کشور در اوایل دهه‌ شصت برای تحصیل و یک موقعیت کاری در سازمان ملل، در نهایت در سال ۱۹۸۸ به برمه بازگشت تا با مادر بیمارش باشد. او به دیگی جوشان در کشورش بازگشت. ژنرال نِه‌وین تازه استعفا داده و مدیریت سیاسی کشور را در وضعیت خلاء رها کرده بود؛ نارضایتی فزاینده‌ای نسبت به شرایط اقتصادی وجود داشت و اعتراضات گسترده‌ای در ۸ اوت ۱۹۸۸ انجام شده بود. ارتش، این اعتراضات دموکراسی‌خواهانه را سرکوب کرده و هزاران معترض را کشته بود.1

درست سه هفته بعد در ۲۶ اوت، سوچی که از قبل به عنوان دختر ژنرال آنگ‌سان نفوذ سیاسی زیادی داشت، در یک تظاهرات نیم میلیون نفری در رانگون خواستار حکومتی دموکراتیک شد. اما گروه تازه‌ای از نظامیان حاکم که هدایت آن را ژنرال ساوماونگ بر عهده داشت، در هجدهم سپتامبر، کنترل اوضاع را با اعمال زور به دست گرفت. سوچی در پاسخ، به تأسیس «لیگ ملی برای دموکراسی» همت گماشت و سمت دبیرکل این حزب را از زمان تاسیس در هفتم سپتامبر ۱۹۸۸ در اختیار داشته است. پس از آن که دولت دریافت یک جنبش سیاسی قابل توجه در پشت سر ایده‌های دموکراتیک آنگ‌سان سوچی در حال شکل گرفتن است، او را از ۲۱ ژوئیه ۱۹۸۹، در بازداشت خانگی نگاه داشت.2

اهداف و مقاصد

آنگ‌سان سوچی، زندگی خود را وقف دست‌یابی به یک برمه‌ آزاد کرده است که در آن گروه نظامی حاکم، جای خود را به دولتی منتخب مردم در یک فرایند دموکراتیک بدهد. بنا به نظر سوچی، بهترین روش دست‌یابی به این هدف در سال ۱۹۸۸، برای «لیگ ملی برای دموکراسی»، شکست حاکمان نظامی در انتخابات ملی بود. در اولین انتخابات با مشارکت این حزب در سال ۱۹۹۰، لیگ ملی برای دموکراسی ۸۳ درصد از کرسی‌های پارلمان را از آن خود کرد. سوچی که در شرایط حصر خانگی به مبارزه مشغول بود، قرار بود به مقام نخست‌وزیری تعیین شود. ناظران انتخاباتی در سراسر جهان منصفانه بودن انتخابات ۱۹۹۰ را به رسمیت شناختند. اما حاکمان نظامی نتایج انتخابات را رد کرده و از واگذاری قدرت سرباز زدند. روشن بود که نقض جدی آزادی‌های مدنی و سیاسی در جریان است.3

در مواجهه با این مانع، تاکتیک‌های سوچی تغییر کرد. او از بازداشت خانگی خود به عنوان موضوعی برای بحث در مورد نقض حقوق بشر در برابر مجامع بین‌المللی استفاده کرد. سو چی علی‌رغم فقدان دسترسی به فضای سیاسی و رسانه‌های بین‌المللی در شرایط حصر خانگی، به ارتباط با همراهان خود در لیگ ملی برای دموکراسی و جامعه‌ بین‌المللی از طریق شوهر و دو فرزندش که در بریتانیا زندگی می‌کنند ادامه داد.

سوچی پس از گذراندن دوره‌ محکومیت از حصر خانگی، در ژوئیه‌ ۱۹۹۵ آزاد شد. او گرچه می‌توانست از محدوده‌ خانۀ خود آزادانه به هر جا که می‌خواهد برود اما نمی‌توانست برمه را ترک کند. سوچی پنج سال در حوزه‌ پیشبرد دموکراسی کار کرد تا زمانی که در سال ۲۰۰۰ دوباره بازداشت شد. حکومت برمه، سوچی را برای بار دوم به خاطر تلاش برای شکستن محدودیت‌های سفر که بر وی تحمیل شده بود، تحت حصر خانگی قرار داد. او مجددا حصر خانگی‌اش را به دوره‌ای برای تامل و تولید فکری تبدیل کرد. سوچی می‌گوید «من زمان زیادی داشتم تا در باب معنای کلمات و مفاهیمی که همه‌ عمر دانسته و پذیرفته بودم بیندیشم. به عنوان یک بودایی چیزهایی در مورد داک‌ها [رنج] شنیده بودم... اما تنها در طی سال‌های حصر خانگی بود که به تحقیق در مورد ماهیت شش داک  بزرگ پرداختم». تاملات وی پس از رهایی از بازداشت خانگی به این نتیجه می‌رسد: «اگر رنج، بخشی اجتناب‌ناپذیر از حیات ماست، باید آن را تا حد ممکن با روش‌های عملی و دنیوی رفع کرد.» او در انزوا به روش‌های عملی که می‌توانست رنج را در برمه رفع کند، می‌اندیشید. مثل خدمات جامع بهداشتی، برنامه‌های مراقبت از کودکان و خدمات مربوط به قربانیان قاچاق انسان.4

در پی آزادی از حصر خانگی در ششم مه ۲۰۰۲، سوچی بلافاصله مبارزه‌ای تهاجمی و مصمم را جهت تقویت لیگ ملی برای دموکراسی آغاز کرد. اما این مبارزه با محکوم شدن دوباره‌ وی به بازداشت خانگی در ۳۰ مه ۲۰۰۳، عمر کوتاهی یافت. در سومین دوره حبس، او به تلاش برای جلب حمایت داخلی و بین‌المللی از سوی ایالات متحده و اتحادیه‌ اروپا ادامه داد. همه‌ این کشورها به نحوی فعال، بر دولت برمه برای رهایی وی از حبس، فشار وارد آوردند. فشار بین‌المللی در ماه‌های منتهی به انتخابات عمومی ۲۰۱۰ افزایش یافت. این فشارها برای آن بود که حکومت برمه اجازه مشارکت در انتخابات را به سوچی به عنوان یک نامزد بدهد. حکومت برمه در پاسخ به تحریم‌های بین‌المللی و حمایت لفظی از سوچی و دموکراسی، تقریبا یک هفته پس از انتخابات نوامبر ۲۰۱۰، او را از حصر خانگی آزاد کرد. سوچی از هفت سال و نیم حصر خانگی آزاد شد و خود را با جمعیتی شادمان از حامیان خود مواجه دید. سوچی پس از آزادی، از جنبش‌های دموکراسی‌خواهی خواست که ائتلاف‌هایی با یکدیگر تشکیل دهند: «من فکر نمی‌کنم که آن چیزها خود به خود اتفاق بیافتند. ما باید باعث وقوع آنها شویم. ما می‌خواهیم از این موقعیت استفاده کنیم. ما می‌خواهیم از این امر به صورت فرصتی برای وحدتی بزرگ‌تر و درکی بزرگ‌تر میان گروه‌های مختلف که همه دموکراسی می‌خواهند استفاده کنیم.»5

رهبری

یک بار به هنگام بازگشت از یک سخنرانی در یک گردهمایی در شهری کوچک، سو چی و حامیانش یکباره توسط سربازان محاصره شدند و به آنها دستور داده شد که از جاده خارج شوند. سو چی به آرامی پاسخ داد که آنها «در کنار جاده پیاده‌روی خواهند کرد.» سو چی در این مورد می‌گوید: «فکر من این بود که فرد در این موقعیت مسیرش را تغییر نمی‌دهد.» او با حرکت مستقیم به سوی سربازان منتظر شد تا آنها بگذارند رد شود تا این که یک سرگرد یکباره ظاهر شده و به سربازان دستور داد اسلحه خود را پایین بیاورند.6 سوچی بر این باور است که «تفاوت عظیمی میان نگرش مردی اسلحه در دست و مردی بدون آن وجود دارد. وقتی کسی اسلحه در دست ندارد، او تلاش بیشتری می‌کند تا ذهن، شور و اشتیاق و درکش را برای یافتن یک راه حل به کار گیرد.»7رهبری استثنایی آنگ‌سان سوچی را صرفا نمی‌توان به موقعیت وی به عنوان دختر یک قهرمان سیاسی نسبت داد. او عمیقا تحت تاثیر رهبران مدنی در جنبش‌های غیرخشونت‌آمیز مثل دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور و مهاتما گاندی قرار گرفته است. وی به عنوان یک رهبر سیاسی، توازن مناسب و متداومی میان مخالفت با رژیم و عدم خشونت یافته است. سو چی علی‌رغم ممنوعیت اجتماع بیش از چهار نفر، یک تور سخنرانی عمومی را در سراسر کشور به منظور جلب حمایت از لیگ ملی برای دموکراسی آغاز کرد؛ این نه اولین و نه آخرین اقدام وی برای نادیده گرفتن دستورات دولت بود.

سوچی برای تلاش‌هایش در جهت ایجاد دموکراسی در برمه، جوایز بی‌شمار جهانی همچون جایزه ساخاروف، جایزه‌ صلح نوبل و مدال طلای کنگره آمریکا را دریافت کرده است. سوچی با ۱.۳ میلیون دلار جایزه‌ای که از بنیاد نوبل در سال ۱۹۹۱ دریافت کرد، صندوق داو آنگ‌سان سوچی برای بهداشت و آموزش را تاسیس کرد. سوچی، منابع ناشی از همه‌ جوایزی را که دریافت کرده به این صندوق ملی هدیه کرده است.

در زمانی که تلاش سوچی مورد حمایت بین‌المللی قرار داشته، در درون برمه حکومت نه تنها او را مکررا تحت حصر خانگی قرار می‌داد، بلکه بردن نام وی در مطبوعات را منع و نمایش عکس وی در عرصۀ عمومی را ممنوع می‌کرد.

فضای مدنی

باور عمومی بر این است که دولت برمه یکی از سرکوبگرترین دولت‌ها در جهان است. برمه با دموکراسی انتخابی، فاصله بسیار دارد؛ گروه نظامیان حاکم به مدت نیم قرن همه‌ قوای اجرایی، قانونگذاری و قضایی را کنترل می‌کند و به نقض آشکار حقوق بشر مشهور است. به واسطه‌ فقدان ساز و کارهای شفافیت و پاسخگویی، میزان فساد حکومت در سطوح ملی و محلی سر به فلک می‌کشد. حکومت نظامی به نحوی قساوتمندانه از جریان آزاد اطلاعات از دنیای بیرون جلوگیری کرده است. از جمله روش‌های حکومتی می‌توان به این موارد اشاره کرد: تمسک به محدودیت آزادی مطبوعات، تعقیب و مراقبت از کافه‌های اینترنتی و افزایش زیاد هزینه‌های کسب مجوز بشقاب‌های ماهواره‌ای. آزادی‌های تشکل و تجمع به شدت محدود شده است؛ گردهمایی‌های بدون مجوز در فضای آزاد با حضور بیش از پنج نفر ممنوع است و مقامات معمولا از زور برای متفرق کردن افراد در تظاهرات یا ملاقات‌ها یا ممانعت از آنها استفاده کرده‌اند.8

بر خلاف تاریخ طولانی حکومت استبدادی، حکومت برمه اخیرا گام‌هایی را به سوی آزادی‌ها و حیات سیاسی دموکراتیک  برداشته است. اولین انتخابات پارلمانی از سال ۱۹۹۰ در نوامبر ۲۰۱۰ برگزار شد. گرچه ناظران بین‌المللی انتخابات، حکم به غیر سالم بودن آن دادند. فقط چند ماه بعد اعضای پارلمان  یوتین سین، یک ژنرال نظامی سابق را به ریاست جمهوری برگزیدند. از زمان انتخاب تین سین، حکومت بیش از صد زندانی سیاسی را آزاد کرده است. اما تخمین زده می‌شود که حدود ۲۰۰۰ زندانی سیاسی هنوز در زندان هستند.9 بر طبق گزارش آزادی در جهان در سال ۲۰۱۲ (منتشر شده از سوی خانه‌ آزادی) برمه فاقد شفافیت حکومتی، فرایند انتخابی دموکراتیک و حقوق اساسی مثل آزادی تشکل و گردهمایی و حقوق زنان است.

اما تین سین، در حرکتی که در سال‌های پیش غیرقابل تصور بود، رسم معمول را شکست و از آنگ سانگ سو چی برای شرکت در گفتگویی در سال ۲۰۱۱ دعوت کرد. حکومت در همین سال با برداشتن برخی محدودیت‌ها بر مطبوعات، همچون اجازه دادن به آنها برای ذکر نام سو چی، نشانه‌های بیشتری برای احترام به حقوق بشر از خود بروز داد. اما هنوز روزنامه‌نگارانی در زندان هستند و هیئت سانسور به ممنوعیت برخی گزارش‌ها که از لحاظ سیاسی حساس هستند ادامه می‌دهد.10 جامعه‌ بین‌الملل همچنان منتقد حکومت برمه است، بالاخص در قلمرو سرکوب حقوق اقلیت‌ها.11

پیام و مخاطب

در برابر تاکتیک‌های خشونت‌آمیز حکومت نظامی، پیام اصلی سوچی یک فراخوان تشویقی برای کنش غیرخشونت‌آمیز در جهت پیگیری خستگی‌ناپذیر دموکراسی است. تاثیر بودیسم بر سیاست آنگ‌سان سوچی، سال‌هاست که موضوع مورد بحث در تحلیل‌های دانشگاهی بوده است. او به این نکته اشاره می‌کند که ایده‌ بخشش متقابل در بودیسم، در گذار به دموکراسی نقش محوری دارد.12 سوچی در یک مصاحبه توضیح داده است که او و گاندی «شباهتی ناگزیر در مواجهه با چالش‌های حکومت اقتدارگرا» دارند. این رهیافت به همان تاکتیک‌های مشابه غیرخشونت‌آمیز که گروه‌های مخالف در شرایط متفاوت بدان‌ها تمسک جسته‌اند منتهی می‌شود.13 سوچی در میان باورهای بودایی و پیوندهای خانوادگی با تاریخ انقلابی برمه، رهبری به سادگی قابل دسترس برای مردم برمه بوده است.

گرچه حصر خانگی مانع از حضور سوچی در میان همرزمان وی در راهپیمایی‌های عمومی شده، استواری و مقاومت قابل احترام وی با محدودیت‌های فیزیکی، قابل خرد شدن نبوده است. سوچی در سخنرانی مشهورش با عنوان «آزادی از ترس» در پی انتخابات ۱۹۹۰ به حامیانش می‌گوید: «این قدرت نیست که فساد می‌آورد، بلکه ترس است».14 او با کار و تلاش، استقامت ورزیده است: «گفته شده است که افراد مقدس گناهکارانی هستند که همچنان در حال تلاش‌اند».15 او و رهبران لیگ ملی برای دموکراسی، از طریق مجموعه‌ای از گردهمایی‌های بزرگ و باز و نامه‌هایی به اعضای گروه نظامیان حاکم در طی دوره‌ حبس خویش، مردم را به سوی دنبال کردن دموکراسی به صورتی امن و کارآمد سوق داده‌اند. نظامیان حاکم به اندازه‌ کافی منابع فیزیکی برای خرد کردن هرگونه مقاومت با تمسک به زور در اختیار دارند و سوچی به این موضوع واقف است. او پیام خود را به گونه‌ای شکل داده که مردم برمه بتوانند علیه حکومت اقدام کنند بدون آنکه خود را در مخاطره‌ مقابله‌ای خشونت‌آمیز با نظامیان حاکم قرار دهند. او سوگند وفاداری به مردم برمه و برمه‌ دموکراتیک یاد کرده است: «من و حزبم، لیگ ملی برای دموکراسی، آماده‌ایم و می‌خواهیم نقشی در فرایند آشتی ملی بازی کنیم... ظرفیت کشور ما بسیار بالاست. این ظرفیت باید تقویت و توسعه یابد تا نه تنها جامعه‌ای مرفه بلکه جامعه‌ای هم‌صداتر ایجاد کند، جامعه‌ای دموکراتیک که مردم ما بتوانند در آن در صلح، امنیت و آزادی زندگی کنند.»16

فعالیت‌های فراگستر

آنگ‌‌سان سوچی علی‌رغم نزدیک به دو دهه حبس خانگی از تلاش برای دموکراتیک‌شدن برمه دست برنداشت. بعد از آزادی در سال ۲۰۱۰، او فعالیت مدنی خود را ادامه داد که از جمله این فعالیت‌ها، ترغیب حزب دموکراتیک ملی برمه برای شرکت در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۲ بود. این حرکت از طرف ناظران بین‌المللی هم مورد استقبال قرار گرفت و اقدامی آزادی‌خواهانه برای برمه تلقی شد، و طی آن، حزب دموکراتیک ملی توانست در انتخابات شرکت کند و ۴۳ کرسی از ۴۴ کرسی مجلس را که شامل جایگاهی برای سوچی بود از آن خود کند. حمایت مردمی از اصول دموکراتیک با قدرت و شدت پی گرفته شد تا حزب دموکراتیک ملی دوباره بتواند در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ مشارکت کند و میزان بالایی از کرسی‌های مجلس را به خود اختصاص دهد. با توجه به نوپایی تغییر دموکراتیک در برمه، اثربخشی مداوم و پایدار حزب دموکراتیک ملی در انتخابات سال ۲۰۱۵ که اولین انتخابات آزاد و منصفانه در ۲۵ سال اخیر است به عنوان پیروزی‌ای تاریخی جنبش آنگ‌سان سوچی و شروعی برای ادامه اصلاحات دموکراتیک در این کشور به شمار می‌رود. البته علی‌رغم این پیروزی سیاسی، سوچی با دیدی مثبت ولی محتاطانه به آن می‌نگرد: «هنوز قله‌های بسیاری برای فتح، پرت‌گاه‌های زیادی برای پل زدن و موانع بی‌شماری برای برطرف کردن باقی مانده است.» 17

سوچی بر این باور است که گروه‌های کلیدی برای تسهیل گذار به دموکراسی، جوانانند، بالاخص اعضای جوان ارتش برمه. استدلال  او این است که ظهور فناوری و جهانی‌شدن به تغییر وفاداری آنان می‌انجامد: «زمانه در سمت ماست چون این عصر، عصر فناوری است. [حکومت] نمی‌تواند این جوانان را ... کاملا از بقیه‌ دنیا جدا سازد و من فکر می‌کنم که آنها اکنون فرصت‌های بی‌شماری صرفا به خاطر انقلاب فناوری دارند که ما هرگز در گذشته نداشتیم.»18

از اواخر دهه‌ ۱۹۸۰، فعالان برمه‌ای و هم‌پیمانان آنها در ایجاد شبکه‌ای گسترده از حامیان خود موفق بوده‌اند؛ بدون یک چتر متنوع شامل حمایت داخلی و بین‌المللی، جنبش دموکراتیک برمه نمی‌توانست استوار در برابر سرکوب بایستد. در مه ۲۰۱۲، سو چی برای اولین بار پس از بیست سال جهت دیدار با حامیان بین‌المللی به خارج برمه سفر کرد. دولت تایلند، پارلمان بریتانیا و بنیاد نوبل در استکهلم سوئد به او خوشامد گفتند. او بالاخره در سفر به سوئد توانست جایزه‌ صلح نوبل را که در سال ۱۹۹۱  به او اعطا شده بود دریافت کند. او با آگاهی از نقش مهم جامعه‌ بین‌المللی در گذار دموکراتیک از این جامعه، درخواست کرد به تحریم رژیم برمه و حمایت از توسعه‌ انسانی ادامه دهد.19

تعهد متداوم سو چی به جنبش غیرخشونت‌آمیز همراه با احترام و ایمان به مردم برمه، موجب همبستگی و احترام جهان آزاد به جنبش دموکراسی‌خواهی در برمه شده است.20 با این حال سو چی با احتیاط با شرایط برخورد می‌کند: «اگر من از خوش‌بینی محتاطانه دفاع می‌کنم بدین خاطر نیست که به آینده ایمان ندارم بلکه بدین خاطر است که نمی‌خواهم مشوق ایمان کور باشم. بدون ایمان به آینده، بدون باور به اینکه ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بنیادی انسان، نه تنها ضروری بلکه برای جامعه‌ ما ممکن هستند، جنبش ما نمی‌توانست در این سال‌های مخرب ادامه پیدا کند. برخی از جنگاوران ما در پست خود فرو افتادند، برخی ما را ترک کردند، اما یک هسته‌ وقف شده به هدف، قوی و محکم باقی ماند. برخی اوقات وقتی به سال‌های گذشته نگاه می‌کنم از این که بسیاری از افراد تحت نفس‌گیرترین شرایط، استوار ماندند شگفت‌زده می‌شوم. ایمان آنها به هدف ما کور نیست؛ این ایمان مبتنی است بر ارزیابی روشن از قدرت تحمل خود آنها و احترام عمیق به آمال و آرزوهای بشر.»21

 

Learn More

Exclusive Tavaana Resources

Democratic Voice of Burma case study

Letters from Burma translation

News & Analysis

“Burma: Freedom in the World 2012” Freedom House. January 2012. 

Fuller, Thomas “As Myanmar Changes, So Does its Leader.” New York Times. 3 April 2011. 

Haack, Michael and Gina Nespoli. “Building Solidarity with Burma's Nonviolent Resistance.” War Resister’s League. Fall 2008. Accessed 24 May 2010.
"Home Page." Burmese Democratic Movement Association.
"Home Page." US Campaign for Burma.
Moe, Wai. "Burma's Democracy Movement Turns 20." The Irrawaddy, 13 March 2008.

"Profile: Aung San Suu Kyi." BBC News. 29 May 2012.
Suu Kyi, Aung San. “Nobel Lecture by Aung San Suu Kyi” 16 June 2012.
Suu Kyi, Aung San. "Please Use Your Liberty to Promote Ours." The New York Times, 4 Feb. 1997.
Zawta, U Pyinya. "A leading saffron monk's memoir." Mizzima News, 2 Jan. 2009.

Mydans, Seth. “Myanmar Dissident Calls for Change.” New York Times. 14 Nov, 2010.

 Mydans, Seth. “Difficult Issues Clamor for Advocate’s Attention.” New York Times. 16 Nov, 2010.

 Lucas, Scott. “Burma Interview: Aung San Suu Kyi on Opposition, Talking with the Regime, and Joining Facebook.” Enduring America. 18 Nov, 2010.

Books

Rotberg, Robert I. Burma: Prospects for a Democratic Future. Washington DC: Brookings Institution Press, 1998.

Stewart Lerner, Whitney. Aung San Suu Kyi: Fearless Voice of Burma. Minneapolis: Publications Company, 1997.

Ling, Bettina. Aung San Suu Kyi: Standing Up for Democracy in Burma. New York: Feminist Press at the City University of New York, 1999.

Houtman, Gustaaf. Mental Culture in Burmese Crisis Politics: Aung San Suu Kyi and the National League for Democracy. Tokyo: Tokyo University of Foreign Studies, 1999.

Suu Kyi, Aung San. Freedom From Fear and Other Writings. Penguin Press, 2009. 

Wintle, Justin. Perfect Hostage: A Life of Aung San Suu Kyi, Burma’s Prisoner of Conscience. New York: Skyhorse Publishing, 2008.

Multimedia

target="_blank">"Aung San Suu Kyi on Non-Violence.” Youtube. 20 May 2010.

“Freedomhouse Honors Aung San Suu Kyi.” Youtube. 3 November 2011.

“Nobel Lecture by Aung San Suu Kyi.” The Nobel Foundation. 16 June 2012.

Footnotes
[1]"Burma's 1988 protests." BBC News. 25 Sept. 2007.
[2]Erlanger, Steven. " Opposition Leader Is Confined by Burmese Rulers." The New York Times 21 July 1989. Accessed 18 May 2010.
[3]“Home Page.” Burmese Democratic Movement Association, UK. 20 May 2010.
[4]Suu Kyi, Aung San. “Nobel Lecture by Aung San Suu Kyi” 16 June 2012.
[5]Finch, Steve. “Aung San Suu Kyi Opens Up.” The Phnom Phen Post.18 November 2010.
[6]Ling, Bettina. Aung San Suu Kyi: Standing Up for Democracy in Burma. New York: Feminist Press at the City University of New York, 1999. Pg. 14.
[7]"Aung San Suu Kyi on Non-Violence.” Youtube. 20 May 2010.
[8]“Burma (Myanmar) (2009).” Freedom in the World Report. Freedom House. Accessed 21 May 2010.
[9]“World Report 2012: Burma.” Human Rights Watch. Accessed 30 August 2012.
[10]“World Report 2012: Burma.”
[11]Popham, Peter. "The backlash Against Aung San Suu Kyi" The Daily Beast 24 August 2012.
[12]Houtman, Gustaaf. Mental Culture in Burmese Crisis Politics: Aung San Suu Kyi and the National League for Democracy. Tokyo: Tokyo University of Foreign Studies, 1999. Pg. 216.
[13]Houtman, 297.
[14]Suu Kyi, Aung San. Freedom from Fear and Other Writings. Penguin Press, 2009. Pg. 160.
[15]Suu Kyi, Freedom from Fear. 183.
[16]Suu Kyi “Nobel Lecture…”
[17]Stringer, David. “Suu Kyi: Myanmar headed for better future.” The Guardian. 21 June 2012.
[18]Mydans, Seth. “Myanmar Dissident Calls for Change.” The New York Times. 14 Nov. 2010.
[19]“The Andrew Marr Show Interview with Aung Sang Suu Kyi.” The Andrew Marr Show, BBC. 12 June 2012.
[20]Lucas, Scott. “Burma Interview: Aung San Suu Kyi on Opposition, Talking with the Regime, and Joining Facebook.” Enduring America. 18 Nov, 2010.
[21]Suu Kyi “Nobel Lecture

Elections Knowledge Center: 

دانش‌آموختگان توانا می‌گویند

از آموزشکده توانا بسیار ممنون و سپاسگزارم که دوره‌های مفید و سازنده‌ای را برگزار می‌کند. در هر دوره نه تنها دانشجویان ایرانی بلکه دانشجویانی از کشورهای همزبان مانند افغانستان و تاجیکستان نیز در کلاس‌ها شرکت کرده بودند. به نظر من این تلاش آموزشکده توانا بزرگترین خدمت به نسل‌های فارسی زبان است.
- وحید، فارغ التحصیل دوره کنشگری و جنبش دانشجویی

پیوند با توانا

RSS
از اخبار جدید بر روی سایت توانا مطلع شوید
Facebook
ما را در فیس بوک دنبال کنید
Twitter
به توانا در توییتر بپیوندید
کانال توانا در یوتوب را مشاهده کنید
Google+
به توانا در گوگل پلاس بپیوندید