وقتی حسن روحانی با صدای رسای خود در میان جمعیت نوید می‌داد که کاری خواهد کرد که «دختران ما در خیابان‌ها احساس امنیت بکنند.» غریو شادی دختران هوادار او نیز به هوا برخاسته بود. آن‌ها بر این گمان بودند که پس از دوره هشت ساله ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، کسی روی کار خواهد آمد که بساط تحقیر زنان در خیابان‌ها را برخواهد چید. «گشت ارشاد» کابوس هرروزه زنانی‌ست که نمی‌خواهند پوشش خود در خیابان‌ها را طبق ارزش‌های حکومت اسلامی تنظیم کنند و خواستار آزادی پوشش هستند. حسن روحانی وعده داده بود که اجازه نخواهد داد: «ماموری بی‌نام و نشان از کسی سؤال کند.»

حسن روحانی حتی از این هم فراتر رفته بود و رسماً نوع نگاه رسمی جمهوری اسلامی به مقوله حجاب را زیر سؤال برد. او در تیر ۱۳۹۲ و با تفاوت گذاری بین مقوله حجاب با مقوله عفاف گفت: «به نظرم، عفیف بودن چیزی فراتر از حجاب داشتن است. به نظر من اگر زنی یا مردی حجاب رسمی مد نظر ما را رعایت نکند، عفیف بودنش زیر سؤال نمی‌رود. قبل از انقلاب زنان زیادی در جامعه ما حجاب نداشتند، ولی آیا انسان‌های عفیفی نبودند؟ من هشدار می‌دهم که حجاب را عین عفاف ندانیم. به نظر من زنان زیادی از جامعه ما حجاب مطلوب قانون را ندارند، ولی عفیف هستند.»

حسن روحانی در جمع هواداران خود وعده امنیت برای زنان را می داد

اما با این حال و با اینکه حسن روحانی وعده داده بود خیابان‌ها را برای زنان امن خواهد کرد، امنیت نه تنها به خیابان‌ها برنگشت، بلکه زنان مورد آزار و اذیت بیشتری قرار گرفتند و این آزار هم جنبه رسمی و قانونی داشت و هم جنبه غیرقانونی و پنهان‌کارانه. در جنبه غیررسمی و پنهان‌کارانه می‌توان به مورد اسیدپاشی‌های زنجیره‌ای اصفهان اشاره کرد. سلسله اتفاقات شومی که سایه هراس از خیابان را در دل دختران اصفهانی افکند.

در مهر ۱۳۹۳، در اصفهان چندین مورد اسیدپاشی به صورت زنان جوان اتفاق افتاد. در همان زمان این بحث بسیار قوت گرفته بود که داغ خانمان‌سوز این اسید بر صورت زنانی ثبت می‌شود که پوشش مطلوب حکومتی ندارند. اما فارغ از انگیزه دقیق سوءقصدکنندگان، دولت حسن روحانی، در مقام نهاد رسمی تأمین امنیت کشور  نه تنها هیچگاه به صورت رسمی این سوءقصدکنندگان را معرفی نکرد بلکه حتی یک‌بار «حسین ذوالفقاری»، معاون امنیت ملی وزارت کشور  ارتباط این اسیدپاشی‌ها با مقوله «بدحجابی» را رد کرد. 

از جنبه رسمی و قانونی آزار و اذیت زنان نیز می‌توان به طرح «گشت نامحسوس امنیت اخلاقی» اشاره کرد که در فروردین ۱۳۹۵ آغاز به کار کرد.  «حسین ساجدی نیا»، رییس پلیس تهران درباره وظایف این گشت نامحسوس گفت: «با تشکیل پلیس نامحسوس امنیت اخلاقی از این پس با چهار جرم و هنجارشکنی از جمله مزاحمت نوامیس، کشف حجاب، آلودگی صوتی و رفتارهای پرخطر به صورت ویژه برخورد می‌شود. » در واقع این طرح ادامه طرح شکست خورده «طرح امنیت اخلاقی»، موسوم به گشت ارشاد  است.

حال پرسش اصلی که باید آن را از حسن روحانی، دولت او و هوادارانش پرسید این است که چه پاسخی برای این وعده بر زمین مانده دارند؟ اگر از آن‌ها درباره امنیت دختران ایرانی در خیابان پرسیده شود، آن‌ها چه اقداماتی را به عنوان بیلان کاری خود در این زمینه ارائه خواهند کرد؟ پرسش‌هایی که اگر هم در مراجع رسمی اجازه طرح نیابند، قطعاً در ذهن و ضمیر آنانی که به امید تحقق این وعده به روحانی رأی داده‌اند، حضور دارد و آن‌ها را به تردید و تأمل می‌خواند. 

منابع مرتبط برای مطالعه بیشتر؛

1. خسارت محسوس گشت نامحسوس امنیت اخلاقی

2. هما دارابی؛ استادی که در اعتراض به حجاب اجباری خود را آتش زد

3. مریل استریپ از تلاش زنان ایرانی برای نه به حجاب اجباری می گوید