در خرداد امسال بود که مدیرعامل سازمان تاکسیرانی شهرداری ارومیه خبر خوبی داد. او از تأسیس یک شرکت ویژه حمل و نقل درون شهری برای معلولین و جانبازان ارومیه خبر داد و اعلام کرد: «این سازمان در نظر دارد تا در هر شش منطقه ارومیه یک شرکت برای حمل و نقل درون شهری افراد معلول ایجاد کند.»
اما همیشه خبرها برای معلولان ایرانی به این خوبی نیست. همین پارسال بود که رییس انجمن حمایت از معلولان کشور اعلام کرد که نرخ بیکاری بین معلولان به ۴۰ درصد رسیده است. رقمی سخت نگرانکننده و نگرانکنندهتر آنکه کارشناسان بر این باورند آمار واقعی بیکاری بین معلولان به ۶۵ درصد میرسد، و این همه درباره معلولانیست که اطلاعاتشان ثبت شده است و آنهایی که در تنهایی خود روزگار میگذرانند، در این آمار حساب نشدهاند.
اما چرا وضع معلولان در کشور ما خوب نیست؟ بیکفایتی دولت یا بیتوجهی نهادهای مربوطه میتوانند عواملی بسیار مهم به حساب بیایند اما در درجه نخست باید این نگاه بر مجموعه حکومت و جامعه حاکم شود که معلولیت لزوماً به معنای ناتوانی نیست و یک معلول هم میتواند مانند دیگران تلاش و پیشرفت و موفقیت خود را داشته باشد.
«علی صابری» که به گرانترین وکیل ایران معروف است، نمونهای مثالزدنی از یک نابینای موفق ایرانی است. او متولد سال ۱۳۵۲ است و در سال ۶۹ با رتبه ۲ در کنکور وارد دانشگاه میشود و در رشته حقوق تحصیل میکند. او که از سال ۱۳۸۹ عضو شورای نخبگان حقوقی شهرداری تهران است، در چهارمین دوره شورای اسلامی شهر تهران نیز عضویت دارد و همچنین عضو هیئت مدیره کانون وکلای دادگستری مرکز نیز هست.
فعالیتهای تخصصی علی صابری در زمینه حقوق معلولان، چشمگیر است. «عضویت در کمیته علمی مؤسسه استثنایی عصای سفید، عضویت در کمیته پنج نفره تدوین پیشنویس قانون جامع حمایت از حقوق معلولان، عضویت در کمیته پیگیری و بهینه سازی قانون جامع حمایت از حقوق معلولان در سازمان بهزیستی، ریاست هیئت مدیره شبکه تشکلهای نابینایان و کم بینایان کشور» از جمله این فعالیتهاست.
علی صابری در سال ۱۳۷۵ و در زمانی که بسیار جوان بود، توانست به عنوان وکیل، پرونده هموفیلیها را به عنوان بزرگترین پرونده تاریخ قضایی ایران برعهده بگیرد. برای عظمت این کار باید در نظر گرفت که صابری در این پرونده وکالت ۹۷۴ از بیماران هموفیلی را برعهده داشت و با دریافت حقالوکالهای شامل بر یک و نیم میلیارد تومان، بالاترین رقم حقالوکاله در تاریخ ایران را به خود اختصاص داد.
اگر کسی علی صابری را نشناسد، و چنین شرحی از موفقیت او را بخواند، شاید گمان نبرد که او یک معلول است. چنین نمونههایی میتوانند ثابت کنند که معلولان لزوماً ناتوان نیستند. اما این هم بدیهیست که معلولان زمانی میتوانند تواناییهای خود را به فعلیت برسانند که حقوق بدیهیشان به رسمیت شناخته شود. دکتر «سعید سبزیان» در کتاب «جسمیت و قدرت» – که از طرف آموزشکده توانا منتشر شده است – در راستای همین هدف سعی میکند فراخوانی برای یک تلاش جمعی بدهد. تلاشی ملی جهت به رسمیت شناختن حقوق فردی، اجتماعی و سیاسی افراد معلول، به لزوم تغییر قوانین، سیاستهای استخدامی، برنامهریزی شهری، نظام حمل و نقل، فضاهای عمومی، و آموزش و پرورش که همه اینها به منظور توانمندسازی همه ایرانیان انجام شود.
کتاب جسمیت و قدرت را در این لینک، به رایگان دانلود کنید و بخوانید. http://ow.ly/Xd7u300WMWs