طاهره برجیس در سال ۱۳۲۳ در تهران متولد شد. پدرش در حرفه داروسازی فعالیت داشت. طاهره برجیس پس از تحصیلات ابتدایی و دبیرستان به دانشکده پزشکی راه یافت و دوره تخصصی پزشکی کودکان را در ایالات متحده گذراند.
او سال ۱۳۵۵ به ایران بازگشت و فعالیت خود را در دانشگاه جندیشاپور اهواز آغاز کرد ولی پس از چند ماه از تدریس در دانشگاه پشیمان شد و به تهران بازگشت و به بیمارستان رفت و به فعالیت در حوزه طب کودکان پرداخت.
البته پزشکی در خانواده برجیس پیشینهای دراز داشت. طاهره برجیس برادرزاده پزشک مشهور بهایی، «سلیمان برجیس» بود. سلیمان برجیس که در کاشان پزشکی مشهور و خوشنام بود، در سال ۱۳۲۸ از سوی عوامل وابسته به گروه «فداییان اسلام» در کاشان به قتل رسید و قاتلان او با فشار دستگاه روحانیت شیعی به دادگاه تبرئه شدند.
ولی با وقوع انقلاب ۵۷ وضعیت طاهره برجیس نیز دگرگون شد. او که در بیمارستان میثاقیه تهران فعالیت میکرد و مسئولیت بخش کودکان در این بیمارستان را بر عهده داشت، اکنون این بیمارستان را مصادرهشده میدید.
این بیمارستان عملا از سوی بنیاد مستضعفان غصب شد و به مصطفی خمینی تغییر نام داده شد. رییس جدید و انقلابی بیمارستان که خود را «دکتر صادقی» معرفی میکرد، طاهره برجیس را به اتاق ریاست احضار کرد و خطاب به او گفت: «از فردا در این بیمارستان سمتی نداری!»
طاهره برجیس در پی این اخراج نامههایی به مقامات دولت موقت بازرگان نوشت و نامهای به شخص مهدی بازرگان نیز نوشت. مهدی بازرگان هیچ گاه به او پاسخ نداد. دادخواهی برجیس از اخراج انقلابیاش عملا ناکام ماند.
طاهره برجیس مطبی شخصی باز کرد ولی عملا بیمارانش بسیار کم شده بودند. فرزندش «نظامالدین میثاقی» از خدمت مادرش به جامعه در دهه شصت میگوید: «خدمات او شامل ویزیت رایگان فرزندان اعدامیها و زندانیان، دایرکردن کلاسها و سمینارهای متعدد برای توانبخشی و کمک به خانوادههای رنجدیده و مشاوره خانوادگی خصوصی بود».
در آن سالها به علت فشار گستردهای که بر بهائیان وجود داشت آنها از تحصیل در دانشگاهها نیز منع شده بودند. بر این اساس خود بهائیان دست به تاسیس دانشگاهی خصوصی زدند که «موسسه آموزش عالی بهائیان ایران» نام داشت. در سال ۱۳۶۸ این موسسه تاسیس شد.
طاهره برجیس که خود از موسسان این دانشگاه بود، تدریس را در این دانشگاه آغاز کرد. دانشگاهی که اگرچه در جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته نشده است و بلکه نیروهای جمهوری اسلامی چندین بار تمام اسناد آن را پاره کردند و یا استادان آن را بازداشت کردند ولی در عینحال اکنون دهها دانشگاه معتبر در دنیا از جمله هاروارد و برکلی مدرک آن را به رسمیت میشناسند و به دانشجویان آن اجازه تحصیل در دانشگاههای خود را میدهند.
خانم طاهره برجیس در سال ۱۳۹۳ در گفتگویی با کیهان لندن درباره تاسیس این دانشگاه که به «بی.ای.اچ.بی» در دنیا مشهور است، به وجه سازندگی و غیرخشونتآمیز بودن مبارزه بهائیان در ایران اشاره میکند. خانم برجیس می گوید: «ما با تاسیس “بی.ای.اچ.ای” وارد مبارزه شدیم. ما به هیچ وجه با حکومت مقابله به مثل نکردیم چون در زمان نارساییها و تنگناها مثل جنگ، معمولا مردم مقابله میکنند که فرآیندش جز تخریب زندگی خود آنها نیست. ولی دانشگاه بهائی نشان داد که حق را میتوان گرفت ولی درعین حال خشونت هم نکرد و حتی سازندگی کرد.»
طاهره و همسرش یک فرزند پسر و یک فرزند دختر داشتند. فرزندان طاهره برجیس نیز در همین دانشگاه بهائیان درس خواندند و سپس برای ادامه تحصیل به ایالات متحده رفتند و از آنجا تخصص در حوزههای پزشکی گرفتند.
طاهره برجیس و همسرش علیرغم آنکه شهروند ایالات متحده نیز بودند هیچگاه ایران را ترک نکردند و در ایران به زندگی و فعالیت پرداختند. آنها نمونههایی قابل تحسین از ایرانیان وطندوستی بودند که تلاش داشتند به ایران و ایرانی خدمت کنند.
طاهره برجیس سال ۱۳۸۹ برای دیدن فرزندان خود به ایالات متحده رفت ولی عملا این تبدیل به سفری بیبازگشت شد. در آنجا به عارضه قلبی دچار شد و پزشکان پرواز را برای او ممنوع ساختند. در آنجا نیز علاقه به ایران او را واداشت به تاسیس یک نهاد دست بزند.
«بنیاد فرهنگی همزبان» یک بنیاد فرهنگی است که در ایالات متحده شعب گوناگون دارد و به معرفی فرهنگ ایرانی میپردازد. طاهره برجیس تا زمان درگذشت خود در سال ۱۳۹۵ در این بنیاد فعالیت داشت.