شعرمون مهر غضب خورده، رییس!
روزگارمون به شب خورده، رییس!
انتخابمون رکب خورده، رییس!
انتخابمون رکب خورده، رییس!
این بخشی از ترانهای ست که دانیال مقدم با کویتیپور در ترانهای به نام «رئیس» میخواند. صدای کویتیپور برای دهه شصتیها کاملا آشنا ست. او خواننده جبهههای جنگ بود و ریتمهای ساده اما شورانگیز کارهایش، رزمندگان جبهه را تهییج میکرد.
دانیال مقدم اما متولد ۲۷ مهرماه ۱۳۷۴ در شیراز است. یعنی در هجدهم فروردین ۱۴۰۳ که از دادسرای فرهنگ و رسانه به اتهام «ترویج فساد و فحشا» احضاریه دریافت میکند، تقریبا سی سال دارد. او دهه شصت را ندیده است اما به عنوان یک هنرمند فعال، در نوزدهسالگی طرح اولیه فیلم «من دیوانه نیستم» را مینویسد و سالها بعد با بازنویسی علیرضا امینی و کارگردانی او، در همین فیلم بازی میکند. در احضاریه دادسرای فرهنگ و رسانه آمده بود که او برای معرفی خود، پنج روز فرصت دارد. مقدم پنج روز بعد، یعنی ۲۳ فروردین، در استوری صفحه شخصی خود میگوید که «امروز مهلت تمام است و من به دادسرا نخواهم رفت چون این اتهامات به من نمیخورد.» او مسئولان جمهوری اسلامی را «کمخرد» میخواند و هشدار میدهد که «مراقب باشید آتشی که به جان میزنید به جان خودتان نیافتد!»
این مرد جوان که خیلی زود متوجه شده با وجود چنین حکومتی خلاقیت و پویایی هنرمندانه بسیار دشوار بلکه محال است، دوران دبیرستان خود را در مالزی، در یک مدرسه بینالمللی گذرانده است. دانیال به جهت علاقه به سینما و به کشور خود، به ایران بازمیگردد و بازی در فیلمی که طرح اولیه آن را خود نوشته بود، یعنی فیلم «من دیوانه نیستم» را تجربه میکند؛ فیلمی که جشنواره ملبورن به آن جایزه میدهد.
دانیال مقدم امکان بازی در چند سریال و فیلم را از دست داده چون علیرغم تلاشها و پیگیریهایش، مجوز فعالیت دریافت نکرده است. درست اینجاست که با خواننده جنگ هشتساله، کویتیپور، کار اعتراضی رییس را همخوانی میکند که به طرز کنایهآمیزی همان ریتم آشنای کارهای قدیمی کویتیپور را دارد.
علاوه بر این، همراه با سحر زکریا و صبا کمالی، ترانهای با مضمون خشونت علیه زنان میخواند. در جملات ابتدایی نماهنگ این ترانه که نامش حوری است، آمده: «تقدیم به تمام بانوان سرزمینمان ایران؛ به امید آنکه عشق و احترام ایران و جهان را فرا گیرد.» در بخشی از این ترانه میشنوید: «منم زن آریایی که تو بدنم ترکشه / یه گردان واسهم جون میدن اگه یه تار مو ازم کم بشه…».
این ترانه اوائل زمستان ۱۴۰۲ منتشر شده است و آشکارا به دلیریهای زنان و مردان جوان ایرانی در انقلاب باشکوه مهسا امینی اشاره میکند؛ در این انقلاب که به هواداری از مظلومیت مهسا امینی در سرتاسر ایران رخ داد، جوانان صحنههای شگفتی از پشتیبانی و حمایت از یکدیگر رقم زدند و به دنبال این انقلاب، محتواهای هنرمندانهای به مضامین انقلابی ساخته شد که حوری یکی از آنها ست؛ اگرچه مشهورترین آنها نیست.
دانیال مقدم تنها هنرپیشه و خوانندهای نیست که علیه این تبهکاری آشکار به استناد دین و قرآن شوریده است و او خود این را میداند. در ویدئویی که همراه با وفا احمدپور، خواننده و رپر انقلابی منتشر کرده است، با فریادی بسیار خشمآلود میگوید: «ما یک کشوریم! میخواهید همهمونو نابود کنید!؟» مقدم همراه با وفا احمدپور در این ویدئو، بر سر مزار یکی از جانباختگان انقلاب ملی، آرمان عمادی حاضر شدهاند و شما آنها را متاثر در حال ریختن گلاب بر مزار این جوان آزاده میبینید.
به گزارش توانا، آرمان عمادی، بیست و هشت ساله، در اعتراضات مورد اصابت یک گلوله ساچمهای از نزدیک قرار گرفت و دچار مرگ مغزی شد. عناصر سرکوب او را پس از هدف قرار دادن، پیکر بیهوش او را تا مدتی در مسجد نگه داشتند تا از دست برود.
مقدم و احمدپور یک کار اعتراضی با هم خواندند به نام «آماده باش.» که در کانال یوتیوبی مقدم در دسترس است. آنها یکدیگر را «داداش» خطاب میکنند و مقدم در آغاز ترانه که در محل باستانی تخت جمشید یا مبتنی بر نوشته ابتدای نماهنگ، «کاخ پارسه» فیلمبرداری شده است، میخواند:
آی مردم آزادهدل، آماده باش! آماده باش!
ایرانمون با مردماش، رسیده جونش به لباش!
وفا احمدپور دلیرانه او را همراهی میکند و میخواند:
«دم میزنید از کدوم قانون/ دیگه خسته شدیم از دروغاتون
دیگه بریدیم از نصیحت و ارشاد / نوش جون خودتون حقیقت اسلام!»
این نماهنگ خود تصویر کاملی از همراهی یک نسل پیشرو ست که به جای آنکه یکدیگر را رقیب ببیند، در برابر دشمن حی و حاضر تمامی ارزشهایی که میشناسند، احساس همدلی و برادری با هم دارند نه رقابت! در انتهای این نماهنگ، مقدم سر وفا را میبوسد و میگوید اینها عشق و وفا نمیشناسند! به گزارش خبرگزاریها، وقتی عوامل حکومت اسلامی، برای بازداشت این دو هنرمند مبارز به تاریخ بیستم اردیبهشت ۱۴۰۳ هجوم میآورند، آنها با هم و در کنار یکدیگر بودند.
بنا به گزارش توانا، شعبه اول بیدادگاه انقلاب اسلامی در شیراز، این دو هنرمند را در تاریخ شانزدهم مرداد ماه ۱۴۰۳ به یک سال حبس خانگی همراه با پابند الکترونیکی به همراه دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال ممنوعیت فعالیت در فضای مجازی محکوم میکند. صدور چنین حکمی پس از آن بود که رییس این شعبه، اتهام اولیه، یعنی «تبانی و اجتماع علیه امنیت ملی» را که در کیفرخواست علیه آنها مطرح شده بود، به «تبلیغ علیه نظام» تغییر میدهد. بر مبنای اتهام اول، تا صدور پنج سال حکم زندان ممکن بود. بر مبنای اتهام دوم، حداکثر مجازات، از حیث طول مدت، یعنی یک سال مدنظر قرار گرفته است. بنا بر گزارشهای تکمیلی، حال دانیال مقدم خوب، و به راهی که در پیش گرفته کاملا امیدوار و وفادار است.