خسرو علیکردی، متولد ۵ آذر ۱۳۵۸ بود که در تاریخ ۱۶ آذر ۱۴۰۴ به طرز مشکوکی از دنیا رفت. ایشان که وکیل دادگستری بود، به دلیل قبول وکالت پروندههای سیاسی و حقوقبشری شناخته شده است. اولین بار زمانی که وکالت تعدادی از معترضان را در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ بر عهده گرفت، نامش بر سر زبانها افتاد و بعدها هم پس از اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، وکالت تعدادی از زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه را پذیرفت؛ از جمله خانواده ابوالفضل آدینهزاده. ایشان همچنین از وکلای فاطمه سپهری، فعال سیاسی زندانی بود.
علیکردی علاوه بر دفاع قضایی، در کمپینهای مدنی مانند «سهشنبههای نه به اعدام» حضور فعال داشت و تلاش میکرد صدای خانوادههایی باشد که عزیزانشان در اعتراضات کشته شدهاند یا در روندهای غیرشفاف قضایی گرفتار شدهاند.
او که خود از برجستهترین مدافعان حقوق بشر بود بارها علیه فشار بر وکلای مستقل هشدار داده بود. او بارها به مراجع امنیتی و قضایی احضار شد و تحت آزار و اذیت قرار گرفت و با تهدیدها و احکام قضائی متعددی مواجه شد؛ شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به ریاست هادی منصوری، این وکیل آزادیخواه را به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی به نفع گروههای مخالف» به یک سال حبس، دو سال تبعید به شهرستان نهبندان، دو سال ممنوعیت خروج از کشور، دو سال محرومیت از اشتغال به وکالت و دو سال ممنوعیت فعالیت در شبکههای اجتماعی محکوم کرد.
علاوه بر این، در پروندهای دیگر هم متهم به «نشر اکاذیب از طریق سامانههای رایانهای» و «عدم حفظ اسرار» شد و دادگاه کیفری دو مشهد، ایشان را به جزای نقدی، ابتدا ۱۵ میلیون تومان، سپس ۲۱ میلیون تومان، محکوم کرد.
خسرو علیکردی فریاد بلند آزادگی بود او در سیستم فشل قضائی کشورمان سعی در احقاق حق آزادیخواهان و دادخواهان داشت و در این راه حتی علیه سه مقام قضائی، روسای شعب دادگاه انقلاب مشهد و یک بازپرس، در دادسرای انتظامی قضات شکایت تنظیم کرد. او این اقدام را در واکنش به پروندهسازیهایی انجام داد که به دلیل دفاع از موکلانش صورت گرفته بود.
وکیل علیکردی اخیرا از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب بهدلیل پیوستن به کارزار اعتراضی «سهشنبههای نه به اعدام» به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس، دو سال محرومیت از وکالت و دو سال «تبعید به شهرستان خاش» محکوم شده بود.
سرکوبگران جمهوری اسلامی، علاوه بر آزار و اذیت فراوان از نظر حرفهای و قضائی، حتی مانع ادامه تحصیل ایشان شدند و با وجود پنج سال تحصیل در مقطع دکترای حقوق عمومی در دانشگاه تهران به دلیل سابقه زندان، از ادامه تحصیل محروم شد.
سرانجام پس از آزار و اذیت و تهدید فراوان از سوی سرکوبگران جمهوری اسلامی، سحرگاه روز ۱۶ آذرماه، پیکر این وکیل دادگستری در اتاق ملاقات دفترش پیدا شد، در حالی که از دهان و بینیاش خون جاری بود و به سرش ضربه سختی وارد شده بود. به گفته منابع موثق، شب پیش از مرگ این وکیل دادگستری، دو نفر لباس شخصی به ملاقات ایشان رفته بودند.
خسرو علیکردی، نماینده قشر وکلای مستقل و مدافعان حقوق بشر در ایران بود؛ کسی که به دلیل دفاع از معترضان و دادخواهان، مورد فشار، بازداشت و محکومیت قرار گرفت. تلاش او برای دفاع از موکلان سیاسی، در برابر ارگانهای امنیتی و قضایی و شکایت از قاضیها و مقامهایی که علیه حق انتخاب وکیل و دادرسی عادلانه تخلف کرده بودند، بخشی از مقاومت مدنی در داخل سیستم قضایی ایران را نشان میدهد.