رضا محمدحسینی طامه، متولد ۱۳۷۲ در تهران، یکی از فعالان سیاسی ایرانی است که طی سالهای اخیر به دلیل مبارزاتش علیه حکومت جمهوری اسلامی و مواضع انتقادیاش، بارها دستگیر و زندانی شده است. او به دلیل فعالیتهای سیاسی و اعتراضاتش علیه سیاستهای رژیم، از جمله در مورد سپاه پاسداران و سرکوب معترضان، به زندانهای مختلفی منتقل شده و تحت شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته است. ماجرای بازداشت و حبس او یکی از نمونههای برجسته نقض حقوق بشر در ایران به شمار میآید.
بازداشت اولیه و محاکمه
بنا به گزارش اطلس زندانهای ایران، رضا محمد حسینی اولبار در اردیبهشت ۱۳۹۸، توسط نیروهای اطلاعات سپاه دستگیر شد. رسانهها گزارش میکنند او در حالی که به همراه خالد پیرزاده مشغول شعارنویسی بود، بازداشت شده است. او ابتدا به بند ۲ الف در زندان اوین منتقل شد و سه ماه از دوران بازداشت موقت خود را در این زندان تحت نظارت سپاه گذراند. هرانا در تیرماه همان سال گزارش داده است که شش زندانی در اوین در اعتراض به شرایط زندان دست به اعتصاب غذا زدهاند که نام رضا محمدحسینی در میان آنان است. در نهایت، پرونده او به دادگاه انقلاب تهران فرستاده شد و او در شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب به ریاست «قاضی» محمدرضا عموزاد محاکمه شد.
در این به اصطلاح دادگاه، رضا محمدحسینی به اتهامهای متعددی از جمله اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، توهین به رهبری، خروج و ورود غیرقانونی از مرز و تمرد از دستور ماموران، مجموعا به ۱۶ سال و نیم حبس محکوم شد! این حکم در خرداد ۱۳۹۹ توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر تایید شد و با توجه به اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، میزان نهایی حبس او به ۷ سال کاهش یافت.
ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی ایران به موضوع تعدد جرائم میپردازد و در واقع تمهیدی برای جلوگیری از تشدید غیرمنطقی مجازات است. بر اساس این ماده، اگر فردی مرتکب چند جرم مختلف شود و این جرایم در یک پرونده مطرح شوند، دادگاه برای هر جرم به صورت جداگانه حکم صادر میکند. اما در نهایت، تنها بیشترین مجازات از میان جرایم مختلف اعمال میشود. پیداست که محمدحسینی خشم مقامات قضایی حکومت اسلامی و ضابطان آنها را برانگیخته و به صدور چند حکم مجزا و بسیار سنگین علیه او اقدام کردهاند.
در مردادماه ۱۳۹۹، رضا محمدحسینی از زندان اوین به زندان رجاییشهر (گوهردشت کرج) تبعید شد. در ابتدای ورود به این زندان، او به مدت یک ماه در انفرادی نگه داشته شد. در همان سال، با شکایت علی صالحی گراعایی، رئیس حفاظت اطلاعات و حراست زندان اوین، پرونده جدیدی علیه او تشکیل شد و او به اتهام توهین به مامور در شعبه ۱۱۶۵ دادگاه کیفری ۲ تهران محاکمه و در نهایت به ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد.
آزادی موقت و بازداشت مجدد
به گزارش توانا رضا محمدحسینی در ۲۹ اسفند ۱۴۰۰ در پیامی تلفنی از زندان رجاییشهر نوروز ۱۴۰۱ را به ایرانیان تبریک گفت و اضافه کرد که: «اگر تمامی موهایم مانند دندانهایم سپید شود کنار مردم رنجکشیده کشورم باقی خواهم ماند». تعدادی از زندانیان سیاسی از جمله رضا محمد حسینی در بهمن ۱۴۰۱ از زندان آزاد شدند و این فرصتی برای محمدحسینی فراهم کرد تا در طول این مدت به عنوان یکی از مشروطهخواهان فعال شناخته شود.
او در اسفند ماه همین سال از فرصت تبریکگفتن نوروز مجددا استفاده کرد و «وضعیت نابسامان امروز» ایران را نتیجه انقلاب ۵۷ و «نبرد میان مشروطهخواهان و مشروعهخواهان» دانست و از مخاطبان خود دعوت کرد تا به قانون اساسی مشروطه بازگردند. این زندانی مبارز، همچنین در پیامی در روز سیزدهم فروردین ۱۴۰۲، از زندان رجاییشهر به همبندیهای سابق خود پیام همبستگی ارسال کرد و تاکید کرد که قلبش را به قلب آنها گره زده است.
در هفتم اردیبهشت ۱۴۰۲، محمدحسینی بار دیگر در ویدیویی مقابل قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران ظاهر شد و با بیان اینکه سپاه پاسداران باید به دلیل سرکوب و جنایات علیه بشریت در لیست تروریستی قرار گیرد، مواضع انتقادی خود را ادامه داد.
این مواضع بار دیگر او را هدف سرکوب قرار داد و چهار روز بعد، در صبح روز ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲، محمدحسینی در حالی که تنها یک روز تا تولد ۳۰ سالگیاش باقی مانده بود، در حمله نیروهای سپاه به منزل پدرش، بازداشت شد. طبق گزارشها، این بازداشت با خشونت شدید همراه بود. آرشام رضایی، از فعالان سیاسی، در توییتی اعلام کرد که نیروهای امنیتی با ضرب و شتم رضا محمدحسینی و ضبط مدارک شناسایی و تلفنهای همراه خانوادهاش، او را بازداشت کردند.
مرگ پدر و خشونت نیروهای امنیتی
رضا محمدحسینی در نامهای که بعدا از زندان قزلحصار به بیرون فرستاد، مرگ پدرش را قتل حکومتی خواند و آن را ناشی از ایست قلبی به دلیل مشاهده بازداشت وحشیانه خود دانست. او در شرح آن روز نوشت که ماموران اطلاعات سپاه با یورش وحشیانه به منزلشان وارد شدند و او را در مقابل چشمان پدرش ضرب و شتم کردند. این صحنه وحشیگری باعث شد که پدرش دچار ایست قلبی شود و در نهایت فوت کند.
پس از این بازداشت، محمدحسینی به دادسرای انقلاب پردیس منتقل شد و در آنجا برگه اتهاماتی به او ارائه شد. او اما از امضای این برگهها بدون حضور وکیل امتناع کرد. به گفته خودش، پس از این واقعه به سلول انفرادی یک الف در قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران تهران منتقل شد و تحت بازجویی قرار گرفت.
پروژه مجنونسازی و مقاومت
یکی از مسائل مهم در پرونده رضا محمدحسینی، پروژه مجنونسازی بود که نیروهای امنیتی برای او طراحی کرده بودند. او اعلام کرد که پس از مرگ پدرش، مقامات امنیتی تلاش داشتند تا او را بیمار روانی جلوه دهند و به بیمارستان روانی امینآباد منتقل کنند اما با مقاومت او و امتناعش از حضور در پزشکی قانونی، این طرح ناکام ماند.
ادامه فشارها و نقض مضاعف حقوق بشر
رضا محمدحسینی همچنان تحت فشار و سرکوب مقامات قرار دارد. او در گزارشهای متعددی از نقض حقوق قانونی و شهروندی خود، از جمله حبس انفرادی طولانیمدت، شکنجه روانی و محرومیت از ملاقات با خانواده، سخن گفته است. او همچنین تاکید کرده که در برابر این فشارها تسلیم نشده و به مبارزه خود ادامه میدهد.
محمدحسینی به دلیل فعالیتهای بشردوستانه و سیاسی، بارها با اتهاماتی نظیر اجتماع و تبانی، تبلیغ علیه نظام و عضویت در انجمنهای بشردوستانه مواجه شده است.
او در شهریور ۱۴۰۳ به همراه زرتشت احمدیراغب با نگارش نامهای، به وضعیت غیرانسانی زندانیان در زندانهای جمهوری اسلامی پرداخت و شرحی از سلولهای انفرادی که زندانیان محکوم به اعدام را به آن منتقل میکنند، ارائه کرد.
به گزارش توانا: «پس از اطلاعرسانی از سوی این زندانی پیرامون بازداشتشدگان معترض که به بند قرنطینه آورده شده بودند، باز هم توسط زندانبانان مورد ضرب و شتم قرار گرفت و چند روز بعد به بهانه درز کردن اخبار زندان اوین به سلول انفرادی معروف به سوییت واحد ۳ زندان قزلحصار (به مدت ۱۸ روز) تبعید گردید که منجر به مشاهدات وی از وضعیت زندانیانی که برای اجرای حکم اعدام در سلولهای انفرادی نزدیک او بودند شد؛ از جمله شاهد لحظات پایانی زندگی پیش از اعدام آنان و شنیدن صدای گریه و زاری این زندانیان در سحرگاه چهارشنبهها که به اجبار به سوی مرگ کشانده میشوند بود، که با این رنجها و زخمهای نشسته بر دل و جانش به واحد ۴ بند ۲۱ سالن زندانیان سیاسی وارد شد.»
در دی ۱۴۰۲ رضا محمدحسینی به ۱۴ سال و شش ماه حبس و جریمه نقدی محکوم شد. مطابق با حکم دادگاه تجدیدنظر با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی در خصوص او مجازات اشد یعنی ۶ سال و ۳ ماه حبس قابل اجرا خواهد بود. محمدحسینی تاکید کرده است که این احکام ناعادلانه و بر اساس فعالیتهای سیاسی و آزادیخواهانه او صادر شدهاند.
رضا محمدحسینی با شجاعت و ایستادگی در برابر حکومت جمهوری اسلامی، نمادی از مقاومت در برابر سرکوب و بیعدالتی است. او با وجود فشارهای مداوم، شکنجههای روانی و فیزیکی و ازدستدادن پدرش، همچنان بر آرمانهای خود پایبند است و به مبارزه برای آزادی و حقوق بشر ادامه میدهد. پرونده او نشاندهنده نقض گسترده حقوق بشر و سرکوب مخالفان سیاسی در ایران است.