شاید یادبودی کوچک باشد اما زنان دوباره نام سوزان بی. آنتونی فعال، حق رای زنان را زنده کردند. او در سن ۸۶ سالگی و سال ۱۹۰۶ میلادی در حالی که مراسم درگذشتش مملوء از عزاداران بود به خاک سپرده شد. محل خاکسپاری او شهر راچستر در نیویورک است و روزی که مراسماش برگزار شد در این شهر ایالت نیویورک برف شدیدی میبارید. هزاران نفر داخل فضای کلیسا جمع شده بودند و نزدیک به ۱۰ هزار نفر از تابوت مزین شده به پرچم او برای ادای احترام دیدن کردند. حالا هفته گذشته زمان رایگیری انتخابات درون حزبی ریاست جمهوری امریکا و پس از گذشت صد سال هزاران زن به پاس تلاش و کوشش سوزان بی آنتونی بر سر مزارش رفته و دهها استیکر «رای دادم» را چسباندند.
زنان شهر راچستر از سال ۲۰۱۴ این رسم را برای آنتونی اجرا میکنند و بر سر مزارش میروند. یکی از سازماندهندگان به نام سارا جینپایک درباره تاریخچه این یادبود میگوید که سال اولی که رای دادم برای آنتونی گل بردم. اما او تنها نبوده و چندین زن دیگر با بستههای گل و استیکر بر سر مزارش حاضر شدند. این زنان عکسهایی از سنگ قبر آنتونی را در فیسبوک منتشر کردند و از سنت یادبود و قدردانی شان نوشتند. برایان وجتستو درباره واکنش قبرستان نوشته است: «آنها به طور رسمی اعلام کردند که از این موضوع استقبال میکنند. حرکت جدید راهی برای بزرگداشت میراث یکی از ساکنان همیشگی این قبرستان است.»
آنتونی بیش از ۶۰ سال برای حقوق زنان جنگید و زمینههای حق رای زنان امریکا را فراهم آورد. او نه تنها زنان را به دادن رای تشویق کرد که خودش غیرقانونی رای داد و مسئولان را به چالش کشید.
گرچه برخی از مواضع این فعال حقوق زنان درباره لغو بردهداری و منع مصرف مشروبات الکلی بحث برانگیز بود اما تلاش و اصرار او بر حق رای زنان نهایتا به پیروزی رسید. زمانی که طوماری مبنی بر حق مالکیت زنان و حق حضانت فرزندان برای مادران به کمیته قضات سنای ایالت نیویورک در سال ۱۸۵۶ تقدیم کرد مورد تمسخر و استهزای بسیاری قرار گرفت. در جواب به او پیشنهاد شد که «درخواست قانونی برای تغییر لباسهای زنان و مردان تقدیم کند که در آن شوهران لباسهای زنانه و همسران آنها شلوار بپوشند. قانونی که رابطه زن و شوهری وارونه را به همسایگان و عموم مردم نمایش میدهد.»
حتی تشییع جنازه ساختگی برای او در شهر برگزار شد و او در روزنامهها به عنوان یک زن غیرجذاب نمایش داده میشد.
اما برای آنتونی دستیابی به حق رای ارزش همه چیز را داشت به طوری که او در سخنرانی سال ۱۸۷۳ میگوید: «این ما بودیم، ما مردم و نه مردان سفیدپوست و نه مردان شهروند بلکه ما، مردم که این کشور را با هم ساختیم. ما این کشور را ساختیم نه به این امید که به آنها آزادی ببخشد بلکه آزادی را برای همه مردم، چه زن و چه مرد، و نیز برای فرزندانمان تضمین کند. وقتی دولت دموکراتیک -جمهوریخواه برگه رأی را که یگانه ابزار حفاظت از آزادی است، از زنان دریغ میکند، بسیار مسخره است که با زنان از آزادی صحبت کنیم….»
آنتونی حقیقتا در پیروزی حق زنان نقشی اساسی داشت. اما این حق ۱۴ سال پس از مرگ وی به دست آمد. برای او که همه زندگیاش را صرف آن کرده بود سخت بود بپذیرد. به طوری که زمان مرگش به یکی از دوستانش گفت: «اگر فکر کنی میبینی خیلی وحشیانه است که من بیش از ۶۰ سال از زندگی ام صرف ذرهای آزادی کردهام و حالا بدون آن میمیرم.»
حالا بعد از صد سال برای زنانی که او به رهاییشان کمک کرد استیکری کوچک نماد بسیار بزرگی است. شاید این گرامیداشت نسخه قرن بیست و یکمی ابراز محبت به نام و یاد او باشد. آنا هوارد از زنانی که آنتونی را ستایش میکرد درباره او میگوید: «برای چنین زنی هرگز مرگ وجود ندارد.»
براى دانلود سخنرانی “حق رای زنان” سوزان بی آنتونی به زبان فارسى اینجا کلیک کنید.