بسیاری از افراد به اشتباه عشق به خود را معادل خودخواهی میدانند. به باور آنها کسی که خودش را دوست دارد، تنها به خودش فکر میکند. این باور را میتوان اینگونه اصلاح کرد: «کسی که خود را دوست دارد، اول به خودش فکر میکند و بعد به دیگران.» با این نگاه آیا «دوستداشتن خود» خودخواهانه است؟ اساسا آیا انسان باید خودش را دوست بدارد؟
یک دلیل ساده برای دوستداشتن خود، این است که شما وقتی میتوانید به دیگران خدمتی بکنید که حال خودتان خوب باشد. اگر از رفاه خود غفلت کنید، خدمتکردن به دیگران در واقع قربانیکردن خود است، این کار به مرور زمان شما را بیمار میکند و به جایی میرساند که دیگر نه برای خودتان سودمند خواهید بود و نه برای دیگران.
