چغازنبیل نیایشگاهی است باستانی که در زمان ایلام (عیلام) و چیزی حدود ۱۲۵۰ پیش از میلاد مسیح ساخته شده است. ایلام یا همان عیلام نام تمدنی است در منطقهای که بخش وسیعی در جنوب غربی فلات ایران را در پایان هزاره سوم قبل از میلاد در بر میگرفت اما در دوره هخامنشیان به منطقه جغرافیایی سوزیانا – شوش / Susa – تقلیل یافت.
این محوطه در ۳۵ کیلومتری جنوب شهر باستانی شوش واقع شده است که بعد از حمله آشوریها ناتمام ماند. چغازنبیل در سال ۱۹۷۹ در فهرست آثار جهانی یونسکو ثبت شد. محوطه چغازنبیل را ژاک دمرگان و براون، خلبان نیوزلندی، – که در سال ۱۳۱۴ در خوزستان به دنبال نفت بودند – کشف و شناسایی کردند و پس از این اتفاق رولان دومکنم، باستانشناس فرانسوی، و همکارانش از این محل دیدن کردند. در میان این همکاران محسن مقدم، از بنیانگذاران دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران که همسرش فرانسوی و باستانشناس بود، نیز حضور داشت.
