دولت موظف است امکانات اقتصادی و توانبخشی–پزشکی را در اختیار افراد دارای معلولیت قرار دهد تا بتوانند در جامعه، زندگی و مشارکتی همچون سایر افراد داشته باشند. بر اساس آخرین آمار منتشرشده توسط مرکز آمار ایران، مربوط به سرشماری سال ۱۳۹۰، یک میلیون و ۱۷ هزار و ۶۵۹ نفر در ایران به عنوان افراد دارای معلولیت سرشماری شدهاند.
همایون هاشمی، نماینده مجلس، در شهریور ۱۳۹۷ گفت: «در شرایط کنونی ۱۰ میلیون نفر جمعیت معلول در کشور وجود دارد که از این تعداد ۴ میلیون نفر دارای معلولیت خیلی شدید و شدید هستند.» رئیس سازمان بهزیستی نیز میگوید: «حدود یک میلیون و ۳۵۰ هزار معلول تحت پوشش خدمات بهزیستی هستند که از این تعداد ۱۴ درصد ناشنوا یا کمشنوا، ۱۰ درصد نابینا یا کمبینا، ۴۲ درصد معلول جسمی حرکتی، ۲۰ درصد معلول ذهنی و ۵ تا ۶ درصد هم معلول روانی هستند.» این یعنی حتی آمار درستی از این افراد در جامعه وجود ندارد. اما مهمترین نشانهی عدم توجه و رسیدگی دولت به این افراد، عدم حضور آنها در سطح شهر و در میان کارکنان مشاغل مختلف است.
وقتی شرایط برای حضور و تردد آنها در جامعه مهیا نیست و دولت هیچ تلاشی در این راستا نمیکند، این افراد موقعیتهای مُحتَمل گوناگون را از دست میدهند و کمکم دایره ارتباطاتشان کوچک میشود یا حتی به خانهشان محدود میشود.
