کفخوابی یکی از رایجترین پدیدههای زندانهای ایران است که ناشی از تراکم بالا در زندانها، و کمبود شدید تخت برای زندانیان است.
این مسئله با بیاعتنایی بسیار زیاد سازمان زندانها نیز مواجه است. برخی اوقات هم آنها از تراکم بالا برای آزار بیشتر زندانیان استفاده میکنند.
گفته میشود که در سال ۸۸ در زندان کهریزک: «گاهی تراکم به حدی بود که در یک سلول، زندانیان زخمی و کتکخورده رویهم ریخته میشدند و آنهایی که به دلیل ضعف جسمانی توان تحمل نداشتند، به دلیل خفگی جان میباختند.»
این وضعیت نامطلوب حتی موجب شده کسانی که به اصطلاح به عنوان «وکیل بند» شناخته میشوند و در واقع افرادی با سابقه زیاد تحمل حبس هستند، تراکم بیش از حد را موضوعی عادی و همیشگی در نظر بگیرند و از طرف دیگر به پدیده عجیب «اجاره تخت» دامن بزنند؛ بدین صورت که زندانیان تازهوارد باید تختها را هفتگی یا روزانه از وکیلبندها اجاره کنند تا پس از دو سال بتوانند خودشان صاحب تخت شوند!
هوشنگ پوربابایی، وکیل پایه یک دادگستری، درباره کفخوابی و اجاره تخت میگوید: «در هیچ کدام از مقررات ِ قانون اقدامات تامینی و تربیتی اشارهای نشده که فرد زندانی باید برابر دریافت خدماتی که در زندان به او ارائه میشود، وجهی پرداخت کند.»
بله! دقیقا در ماده ۱۵۷ آییننامه اجرایی سازمان زندانها تاکید شده است که از جمله وسایل رفاهیای که بایستی در اختیار زندانی قرار بگیرد، به غیر از ملحفه، بالش و دو تخته پتوی مناسب، «تخت فلزی و قابل شستشو» است.
توجه کنیم که این تبعیض و نقض فاحش حقوق زندانیان کاملا زیر نظر زندانبانان و عوامل ناظر رخ میدهد. چرا زندانبانها در قبال نقض بدیهیترین حقوق زندانیان واکنشی نشان نمیدهند؟
