غلامحسین دانشی مجری برنامههای مذهبی در رادیو و تلویزیون ملی در پیش از انقلاب و نماینده روحانی در مجلس شورای ملی از شهر آبادان بود.
او متولد سال ۱۳۱۵ در آبادان بود که پس از روی کارآمدن انقلابیان و در همان بهمنماه ۱۳۵۷ دستگیر شد و در اسفندماه ۱۳۵۷ محاکمه و به جرم «فساد در ارض»، «محاربه با خدا و خلق خدا» به اعدام محکوم شد. این حکم صادره در همان روز اجرا شد.
در واقع او در کمتر از یک ماه محاکمه و اعدام شد.
نام غلامحسین دانشی یکی از ۴۳۸ نامی است که اعدام آنها در گزارش اسفندماه ۱۳۵۸ سازمان عفو بینالملل آمده است.
روحالله خمینی به عنوان رهبر انقلاب اسلامی و در ماههای منتهی به انقلاب ۵۷، فرمانی صادر کرد که در آن خواهان تعطیلی مجلس شورای ملی شده بود. غلامحسین دانشی، تنها روحانی این مجلس، با این سخنان خمینی مخالفت کرد و این فرمان را یاوهگویی و خرابکاری دانست.
نمایندگان دیگری هم بودند که با این حکم خمینی مخالفت کردند اما از آنجا که دانشی یک معمم بود، مخالفتش برای خمینی گران آمد.
پس از این مخالفت بود که دانشی به وسیله دو تروریست عضو «گروه موحدین» به نامهای سیدحسین علمالهدی و هادی کرمی در خیابان دماوند تهران ترور شد.
گلوله به کتف دانشی برخورد کرد. او را به بیمارستان ۲۵ شهریور منتقل کردند و او از مرگ نجات یافت.
تروریستها با ارسال پیامی به روزنامه اطلاعات و کیهان که با «بسمالله قاصمالجبارین» شروع میشد، نوشتند که: «هر کس بخواهد در روند انقلاب اسلامی و انجام فرامین روحالله خمینی سد راه حزبالله شود، باید هلاک شود.» آنها در ادامه این بیانیه خود افزودند:
«امروز دانشی که یک روحانی دغل و خودفروخته بود و نقش عروسک را در مجلس شورای ملی بازی میکرد مورد خشم و غصب فرزندان روحالله خمینی قرار گرفت. این حرکت ما هشداری است به کلیه نمایندگان شورای ملی که در صورت تعطیلنکردن مجلس آنها نیز دچار چنین سرنوشتی خواهند شد، زیرا رهبرمان فرمودند مجلس باید تعطیل شود. نصر من الله و فتح قریب».
ویدئویی از غلامحسین دانشی در روزهای منتهی به انقلاب موجود است که در او دانشی رفتن شاه را برابر با رفتن ایران میداند. در این ویدئو آمده است: «اگر بختیار بر رفتن شاه از ایران اصرار بکند، هم مملکت میرود و هم بختیار میرود و هم ایران میرود.»
دانشی در زندان قصر تهران اعدام شد بدون اینکه دادگاه و روند دادرسی عادلانهای در صدر حکم او نقش داشته باشد.
