اوتیسم یک اختلال رشدی-عصبی پیچیده و چندشکلی است. همچنین آن را اختلال در پردازش اطلاعات و ادراک هم تعریف می‌کنند. این اختلال بر تعاملات اجتماعی و برقراری ارتباط تاثیر می‌گذارد و موجب می‌شود الگوهای رفتاری کودک و علایق و فعالیت‌های‌اش محدود و تکراری شود. کودکان دارای اختلال اوتیسم ممکن است روی طیفی از اوتیسم خفیف تا شدید قرار داشته باشند و با توجه به شدت اختلال به حمایت‌های حرفه‌ای نیاز دارند. والدین این کودکان، به‌ویژه مادران، نیاز به درک و حمایت جدی از سوی دولت، مدرسه و شهروندان دارند؛ چرا که با موقعیت ویژه‌ای دست‌به‌گریبان‌اند و به تنهایی و بدون این‌که بهداشت روانی‌شان در معرض خطر جدی قرار بگیرد، نمی‌توانند از پس آن برآیند.