بر اساس آييننامه اجرايی بازداشتگاههای موقت، مصوب سال ۱۳۸۵، بازداشتگاه موقت محل نگهداری متهمانی است که قرار تامین صادرشده علیه آنان قرار بازداشت موقت نبوده، اما تودیع تامین کیفری برایشان ممکن نیست. در نتیجه به طور موقت و فقط تا زمان تودیع تامین کیفری به بازداشتگاه اعزام میشوند.
مثلا چنانچه برای متهمی قرار وثیقه یا کفالت صادر شود و او به هر دلیل از سپردن تأمین در بازپرسی یا دادیاری عاجز باشد و نتواند وثیقه یا کفالت تعیینشده را تأمین کند، از آنجا که تا زمان تأمین وثیقه یا کفالت باید در بازداشت بماند، باید به بازداشتگاههای موقت منتقل شود و تا زمانی که وثیقه یا کفالت را تأمین نکند در آنجا نگهداری شود.
محدودیت نگهداری متهم در بازداشتگاه موقت
بازداشتگاههای موقت مجازند «حداکثر تا یک ماه» متهمان را نگهداری کنند. با پایان یک ماه، مسئولان بازداشتگاه باید پرونده را نزد قاضی ببرند و بازپرس یا دادیار پرونده، تکلیف متهم را روشن کند. در مرحله بعد:
الف- اگر متهم با قرار بازداشت موقت در بازداشت بوده است، نسبت به فک قرار بازداشت و تبدیل آن به قرار دیگر اقدام شود.
ب- اگر متهم با قرار وثیقه یا کفالتی که قادر به تودیع آن نبوده در بازداشت مانده است، نسبت به صدور قرار تأمین دیگر و سبکتر از قرار سابق، اقدام شود. به نحوی که متهم امکان تودیع آن را داشته باشد.
پ- اگر قرار متهم به قرار سبکتر تبدیل نمیشود، باید تکلیف او برای انتقال به بازداشتگاه عمومی روشن شود.
بازپرس یا دادیار میتواند بعد از گذشت یک ماه از بازداشت متهم در بازداشتگاه موقت، دستور ادامه نگهداری او در همان بازداشتگاه را صادر کند، اما در این صورت، مسئولان بازداشتگاه اجازه ندارند برای ادامه این وضعیت، فقط به دستور مقام قضائی اکتفا کنند و ادامه نگهداری متهم برای مدتی بیشتر از یک ماه، منوط به نظر شورای تشخیص بازداشتگاه موقت است.
شورایی مرکب از: قاضی ناظر بازداشتگاه، رئیس بازداشتگاه، مسئول بهداشت و درمان، و مددکار اجتماعی.
