در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی»، دانشآموزان حضور پررنگی داشتند. آنها در خیابان و در مدرسه اعتراض خود را بیان میکردند. جمهوری اسلامی برای سرکوب دانشآموزان روشی در پیش گرفت که پیشتر در کشور افغانستان به کار گرفته شده بود. استفاده از یک ماده شیمیایی بدبو در مدارس سراسر کشور که موجب میشد حال دانشآموزان بد شود. این کار به طور سازماندهی شده انجام میشد.
اما مقامات حکومتی و وابستگان به آنها بیان میکردند که این بد شدن حال دانشآموزان ناشی از یک عامل روانی و هیستری جمعی است و عامل بیرونی ندارد.
در این گفتوگوی شنیدنی میان بهرنگ رهبری، خبرنگار، و دکتر احمدرضا یزدی، روانشناس، درباره این موضوع صحبت میشود.
مطالب مرتبط:
درسنامه «راهنمای حمایت روانی-اجتماعی از زندانیان سیاسی
در چنگ استبداد چگونه دوام بیاوریم؟
زخمهای پنهان؛ راهنمای مقدماتی برای فهم تراما در قربانیان سرکوب
